Nie macie czasu, aby „przyugotować się” do nadchodzącego mundialu i zdobyć wiedzę o każdej z 48 reprezentacji biorącej udział na tym turnieju? Nic straconego. Przedstawiamy nasz mini skarb kibica Mistrzostw Świata 2026. Na każdy zespół poświęciliśmy kilka zdań, a przeczytanie informacji o jednej reprezentacji zajmie Wam średnio mniej niż minutę.

GRUPA A

Meksyk:

Javier Aguirre jest trzecim trenerem od MŚ 2022. Wcześniej prowadził Meksyk na MŚ 2002 i MŚ 2010.
Grają raczej defensywnie, nie chcą mieć piłki, czekają na kontrataki.
Są dobrze zorganizowani bez piłki, ale w ofensywie mało kreatywni, najczęstszą metodą kreowania szans są dośrodkowania na Jimeneza.
Jako gospodarze grają pod dużą presją, czas po MŚ 2022, na których nie wyszli z grupy po raz pierwszy od 1990 roku nie był dla nich udany. Na Copa America w 2024 roku odpadli w grupie, kończąc za Wenezuelą i Ekwadorem.
Po tym turnieju Javier Aguirre objął stery w kadrze i Meksyk przeżywa lepszy czas. Poprzedniego lata wygrali Gold Cup.
Kadra z czwartą najniższą średnią wzrostu na MŚ.

Republika Południowej Afryki:

W grupie eliminacyjnej zdobyli 18 punktów w 10 meczach. Mimo że jeden mecz przegrali walkowerem to wyprzedzili Nigerię.
74-letni selekcjoner Hugo Broos pracuje z RPA od 5 lat, ma też doświadczenie jako selekcjoner Kamerunu.
W 2023 roku na Pucharze Narodów Afryki zajęli 3. miejsce, najlepszy wynik w XXI wieku.
Najczęściej grają w ustawieniu 4-3-3, płynny futbol, rozgrywają od bramki, starają się wciągnąć rywala do pressingu. Na tegorocznym PNA mieli najwyższe posiadanie piłki.
Z silniejszymi przeciwnikami przyjmują jednak bardziej defensywne nastawienie.
Sporo piłkarzy z tego samego klubu – Mamelodi Sundowns (mistrzowie Afryki) i Orlando Pirates (mistrzowie RPA). Z tych dwóch klubów mają 16 z 28 piłkarzy w kadrze (oba kluby po 8).
Kadra z drugą najniższą średnią wzrostu na MŚ.

Korea Południowa:

Bez porażki w 16 meczach eliminacyjnych, ale nie grali ze zbyt wymagającymi przeciwnikami (Jordania, Irak, Oman czy Chiny z tych najcięższych).
Po mundialu 2022 mieli czterech selekcjonerów. Obecny Myung bo-Hung pracuje na tym stanowisku już prawie dwa lata. To jego drugie podejście do prowadzenia seniorskiej kadry, w CV ma też kadry młodzieżowe.
Grają intensywnie, stosują pressing i chcą utrzymywać się przy piłce.
W ostatnich meczach selekcjoner próbował ustawienia z trójką obrońców, ale wyniki sugerują, że nie był to udany eksperyment.
Naród nie jest optymistycznie nastawiony na występy Korei na mundialu i przed kadrą nie ma dużych oczekiwań.

Czechy:

W eliminacjach zajęli 2. miejsce w grupie za Chorwacją. W barażach pokonali Irlandię oraz Danię, w obu przypadkach po serii jedenastek.
Ich selekcjonerem jest 74-letni Miroslav Koubek. W latach 2016-18 był asystentem selekcjonera, a w drugiej połowie 2013 roku miał krótki epizod z kadrą Czech U-19. Kadrę seniorską prowadzi dopiero od grudnia 2025 roku.
Styl gry Czechów jest więc pewną niewiadomą, natomiast Koubek to selekcjoner, który dostosowuje strategię do przeciwnika.
W dotychczasowych meczach grali bardzo defensywnie, piątką obrońców i niskim blokiem, licząc na kontrataki.
45% goli w eliminacjach strzelili po stałych fragmentach gry. To największy odsetek w strefie UEFA.
10 zawodników w kadrze na mundial gra w Slavii Praga, a aż 18 w lidze czeskiej.
Kadra z piątą najwyższą średnią wzrostu na MŚ.

GRUPA B

Kanada:

Ich selekcjonerem jest Jesse Marsch, który – zgodnie ze swoją filozofią – stosuje sposób gry nastawiony na pressing, intensywność i szybkie ataki.
Na Copa America 2024 zajęli 4. miejsce przegrywając półfinał z Argentyną, a mecz o brązowy medal z Urugwajem po rzutach karnych.
Na tym turnieju byli zespołem, który w najszybszym tempie przenosił piłkę pod bramkę przeciwnika.
Ataki opierają na bocznych sektorach i wykorzystaniu szybkości skrzydłowych oraz bocznych obrońców.
Najlepiej czują się nie mając piłki, ale rozwinęli się także w kreowaniu sytuacji z ataku pozycyjnego.
Dokładnie połowa kadry (13 z 26) na MŚ 2026 była również w kadrze na MŚ 2022, ale teraz jest to już inna drużyna. Nie grająca już tak ofensywnie, ale zdecydowanie bardziej efektywnie.
W 11 meczach towarzyskich, które przygotowywały ich do MŚ stracili tylko 4 gole.

Bośnia i Hercegowina:

Awansowali na MŚ poprzez baraże. W grupie eliminacyjnej wyprzedziła ich Austria. W barażach najpierw ograli Walię, a potem Włochów, w obu meczach po rzutach karnych.
Dla 54-letniego selekcjonera Sergeja Barbareza prowadzenie Bośni i Hercegowiny to pierwsza praca w roli trenera (nie tylko selekcjonera, a w ogóle trenera). Kadrę objął w kwietniu 2024 roku.
Grają w ustawieniu 4-4-2, są nastawieni na organizację bez piłki. Prostota.
Budują akcje bocznymi sektorami i szukają któregoś z dwójki napastników do gry na ścianę lub dośrodkowaniami w pole karne.
W eliminacjach popełniali najwięcej fauli na mecz w strefie UEFA.
Kadra z najwyższą średnią wzrostu na MŚ.

Katar:

Awans na MŚ zapewnili sobie dopiero w czwartej rundzie. Słabo poszło im w trzeciej rundzie, gdzie zajęli 4. miejsce w grupie, za Iranem, Uzbekistanem i ZEA.
Selekcjonerem jest Julen Lopetegui, który objął kadrę nieco ponad rok temu. Jest czwartym trenerem Kataru po mundialu 2022 i piątym Hiszpanem na tym stanowisku spośród sześciu ostatnich selekcjonerów.
Grają w ustawieniu 4-4-2 lub 4-2-3-1, są nastawieni na dobrą dyscyplinę taktyczną w bronieniu.
Gwiazda kadry, skrzydłowy Akram Afif w 22 meczach minionego sezonu ligi katarskiej zdobył 15 goli i miał 12 asyst.
W eliminacjach 42% goli strzelili po stałych fragmentach gry. To trzeci najwyższy odsetek w strefie AFC.
W 2023 roku wygrali Puchar Azji.
W tym samym roku brali udział w Gold Cup, gdzie zajęli 2. miejsce w grupie z Meksykiem, Hondurasem i Haiti, ale w ćwierćfinale odpadli z Panamą (porażka 0:4).

Szwajcaria:

W eliminacjach stracili tylko dwa gole w sześciu meczach w grupie z Kosowem, Słowenią i Szwecją.
Dla selekcjonera Murata Yakina będą to drugie Mistrzostwa Świata oraz trzeci wielki turniej reprezentacyjny.
Elastycznie taktyczna reprezentacja, na EURO 2024 grali w ustawieniu 3-4-3, które przechodziło w 4-3-3 w fazie posiadania piłki. W ostatnich dwóch latach częściej stosują 4-3-3, zdarza im się też grać w 4-2-3-1, generalnie jest tam duża wymienność pozycji.
Grają ofensywnie, nie są najlepiej zorganizowani w defensywie, można ich łatwo skontrować.
Mimo że karierę reprezentacyjną zakończyli Sommer, Shaqiri i Schar to i tak mają doświadczony skład (Xhaka, Rodriguez, Akanji, Elvedi, Vargas)

GRUPA C

Brazylia:

Bardzo słabe eliminacje. 8 zwycięstw w 18 meczach, ponadto 4 remisy i aż 6 porażek. Dopiero 5. miejsce w grupie (awans na MŚ miało 6) z bilansem bramkowym +7. Z drużyn, które awansowały na MŚ ze strefy CONMEBOL tylko Kolumbia straciła więcej goli.
Carlo Ancelotti przejął kadrę dopiero w maju 2025 roku, pod koniec eliminacji MŚ, a jego bilans w czterech meczach o stawkę to 2-1-1.
Grają w wyjściowym ustawieniu 4-2-3-1, które jest płynne (jak to u Ancelottiego). W fazie posiadania piłki przechodzą na 3-2-4-1. To jest zespół, który nadal jest w budowie.
W defensywie ustawiają się w 4-4-2 i nastawiają się na wysoki pressing i odbiory na połowie przeciwnika.

Maroko:

W eliminacjach wygrali wszystkie 8 meczów bilansem bramek 22:2. Triumfowali także w tegorocznym Pucharze Narodów Afryki, choć na boisku przegrali finał z Senegalem, ale ostatecznie otrzymali trofeum po kilku miesiącach.
Walid Regragui, który doprowadził Maroko do historycznego sukcesu dla jakiejkolwiek afrykańskiej reprezentacji, czyli półfinału na MŚ 2022 został zwolniony po Pucharze Narodów Afryki. Mohamed Ouahbi, który wcześniej prowadził Maroko U-20 jest już drugim selekcjonerem, który ma wejść w jego buty. Na razie poprowadził kadrę w czterech meczach.
Pod wodzą nowego selekcjonera grając w ustawieniu 4-3-3, które w fazie posiadania piłki przechodzi w 3-2-4-1.
Sam styl gry niewiele się zmienił w porównaniu do mundialu w 2022 roku. Nadal ich siłą jest organizacja w grze bez piłki oraz kombinacyjne akcje w bocznych sektorach boiska, potrafią też wychodzić spod pressingu i utrzymywać się przy futbolówce. Dobry technicznie zespół.
W porównaniu do poprzedniego mundialu stracili trochę doświadczenia. Romain Saiss zakończył karierę reprezentacyjną, En=Nesyri nie został powołany, a Nayef Aguerd jest bez rytmu meczowego, ponieważ od marca leczył kontuzję. Nie ma też Ziyecha, ale na jego pozycji jest Brahim Diaz.

Haiti:

W grupie eliminacyjnej wyprzedzili Kostarykę i Honduras, regularnych uczestników ostatnich MŚ. W rozgrywanym rok temu Gold Cupie odpadli jednak w fazie grupowej z USA, Hondurasem i Trynidadem, zdobywając 2 punkty.
Sebastien Migne jest selekcjonerem Haiti od marca 2024 roku. 53-latek był już selekcjonerem Kongo, Kenii i Gwinei Równikowej, a funkcję asystenta selekcjonera pełnił w Kamerunie, Togo, Kongo, DR Konga i Omanie.
Ich system gry jest oparty na bronieniu na własnej połowie oraz liczeniu na kontrataki, ustawienie 4-2-3-1 lub 4-4-2.
Lubią cierpliwie budować akcje na własnej połowie, wciągnąć rywala wyżej i wykorzystać przestrzeń dalekim podaniem.

Szkocja:

Dla selekcjonera Steve’a Clarke’a jest to trzeci awans na wielki turniej reprezentacyjny ze Szkocją po EURO 2020 i EURO 2024. W eliminacjach wygrali grupę z Danią, Grecją i Białorusią.
Clarke odszedł od ustawienia z trójką obrońców na rzecz czwórki defensorów, aby lepiej kontrolować mecze, natomiast nadal najlepsi są wówczas, gdy narzucą wysokie tempo meczu, grają intensywnie pressingiem i korzystają z szybkich ataków. Na MŚ mogą jednak wrócić do trójki z tyłu w którymś meczu, ponieważ w tym ustawieniu wyszli na towarzyski mecz z WKS-em.
Kontrolowanie meczów na mundialu może być trudne, ponieważ turniej z powodu kontuzji opuści Billy Gilmour.
45% goli w eliminacjach strzelili po SFG, co jest drugim najwyższym odsetkiem w strefie UEFA.
Spośród europejskich reprezentacji, które pojadą na MŚ mieli najniższe posiadanie piłki w eliminacjach (46%).
Przesunięcie McTominaya ze środka obrony do drugiej linii, skąd często wbiega w pole karne było kluczowe. W ostatnich 32 meczach w kadrze McTominay zdobył 18 goli.

GRUPA D

USA:

Od września 2024 roku selekcjonerem jest Mauricio Pochettino. Pod jego wodzą zajęli 2. miejsce na Gold Cup w 2025 roku, przegrywając w finale z Meksykiem.
Wyjściowe ustawienie jest czasem z trójką obrońców (3-4-2-1), a czasem z czwórką (4-2-3-1), natomiast generalnie budują akcję na trzech stoperów, a bronią czwórką w defensywie.
Często wciągają rywala do pressingu, aby później wykorzystać powstałą przestrzeń, a gracze ofensywni (zwłaszcza Pulisic) mają swobodę w poruszaniu.
Zazwyczaj nastawiają się na prowadzenie gry i utrzymywanie się przy piłce, ale mają też sporo atutów w grze z kontrataku w postaci szybkich graczy z przodu (Pulisic, Balogun, Weah).
Mają problemy z bronieniem, tracą dość sporo bramek.

Paragwaj:

Eliminacje skończyli na 6. miejscu, czyli ostatnim, które dawało bezpośredni awans, natomiast zdobyli tyle samo punktów co zespoły z miejsc 3, 4 i 5.
W 10-zespołowej grupie eliminacyjnej tylko Ekwador stracił mniej goli, ale tylko dwie reprezentacje strzeliły mniej bramek.
Selekcjonerem kadry jest Gustavo Alfaro, który na MŚ 2022 prowadził Ekwador, a później jeszcze Kostarykę. Stery objął w sierpniu 2024, po tym jak na Copa America Paragwaj nie zdobył w grupie żadnego punktu. W 12 meczach eliminacji do MŚ pod wodzą nowego trenera zdobyli 24 punkty, przegrali tylko jeden mecz i zachowali 7 czystych kont.
Grają defensywnie i agresywnie, w ustawieniu 4-4-2, nie utrzymują się długo przy piłce, ale bronić potrafią. Mają fizyczny zespół.
W eliminacjach do MŚ byli najbardziej bezpośrednio grającym zespołem w strefie CONMEBOL. Wymienili najmniej podań na jedną sekwencję posiadania piłki i najszybciej przenosili ją w stronę bramki rywala.
W eliminacjach mieli także najniższe posiadanie piłki oraz najniższą celność podań.

Australia:

W drugiej rundzie eliminacji mieli lekkie problemy, w trakcie zmienili selekcjonera (poprzednik zrezygnował), ale udało im się wywalczyć bezpośredni awans na MŚ.
Tony Popovic jest selekcjonerem od września 2024 roku. Pod jego wodzą w meczach o stawkę (wszystkie w ramach eliminacji MŚ) mają bilans 5-3-0. To jego pierwsza praca w roli selekcjonera kadry narodowej.
Australia pod wodzą Popovicia gra bardzo defensywny i pragmatyczny futbol. Selekcjoner zmienił ustawienie na 3-4-2-1/5-4-1 i jego zespół sporo czasu spędza w obronie niskiej, licząc na kontrataki.
Od połowy maja większość kadry powołanej na MŚ przebywa już na zgrupowaniu/obozie przygotowawczym przed mundialem.

Turcja:

Zakwalifikowali się na mundial przez baraże, ale w grupie eliminacyjnej przegrali tylko jeden mecz (z Hiszpanią) i zdobyli 13 punktów w 6 meczach.
Selekcjonerem Turcji od września 2023 roku jest Vincenzo Montella, który wywalczył awans na drugą wielką imprezę reprezentacyjną. W 2024 roku na EURO dotarli do ćwierćfinału, a później wywalczyli awans do dywizji A Ligi Narodów.
Grają w ustawieniu 4-2-3-1, Montella potrafił połączyć dyscyplinę taktyczną z wykorzystaniem potencjału ofensywnego wielu młodych, obiecujących piłkarzy. Do emocjonalnej kadry Turcji wprowadził trochę niezbędnego pragmatyzmu.
W fazie posiadania piłki przechodzą na rozegranie z trójką obrońców. Często szukają sposobu, aby stworzyć Kenanowi Yildizowi okazję do gry 1v1.
Brakuje im typowej 9-tki.

GRUPA E

Niemcy:

Julian Nagelsmann jest selekcjonerem od września 2023 roku. Z nim Niemcy na EURO 2024 doszli do ćwierćfinału, w zeszłorocznej Lidze Narodów znaleźli się w final four, ale zajęli 4. miejsce, a teraz – choć nie bez problemów, bo eliminacje zaczęli od porażki ze Słowacją – awansowali na mundial.
Niemcy są zespołem opartym na wysokim pressingu i szybkiej, wertykalnej grze.
Preferują ustawienie 4-2-3-1, ale selekcjoner próbował też gry w formacji 3-4-3.
Nastawiają się na taki przez środek boiska. Drużyna szuka podań do operujących między liniami Musiali i Wirtza.
Często budują akcje na trzech obrońców. Kimmich jako prawy obrońca tworzy trójkę w rozegraniu, a Raum jako lewy defensor ustawia się wyżej i trzyma szerokość.
Zostawiają dużo przestrzeni za linią obrony i rywale często potrafią to wykorzystać.

Curacao:

Awans na mundial zapewniło im wygranie grupy eliminacyjnej z Jamajką, Trynidadem i Tobago oraz Bermudami. Łączny bilans w eliminacjach (w dwóch rundach) to 7-3-0. W eliminacjach CONCACAF strzelili najwięcej goli.
Ich selekcjonerem jest 78-letni Dick Advocaat, który ma bogate doświadczenie w tej roli. Wcześniej prowadził Holandię, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Koreę Południową, Belgię, Rosję, Serbię i Irak. To będzie dla niego trzeci mundial jako selekcjoner (wcześniej z Holandią i Koreą Południową), prowadził też Rosję na EURO 2012.
Większość ich piłkarzy została wyszkolona w Holandii i grają trochę w holenderskim stylu. Ustawienie 4-3-3, chcą posiadać piłkę i budować akcje od bramkarza, ale gdy rywal pressuje często stosują dalekie podania.
W defensywie często pressują jeden na jednego, ale trzeba zaznaczyć, że na swoim kontynencie grają z o wiele słabszymi reprezentacjami niż będą grać na MŚ.

Wybrzeże Kości Słoniowej:

Obok Senegalu byli pierwszym krajem z Afryki, który wywalczył awans na MŚ. W 10 meczach zdobyli 26 punktów i nie stracili żadnej bramki, natomiast nie rywalizowali z mocnymi przeciwnikami (Gabon, Gambia, Kenia, Burundi, Seszele).
Obecny selekcjoner, Emerse Fae, przejął zespół w trakcie Pucharu Narodów Afryki w styczniu 2024 roku i od razu zdobył trofeum wygrywając ten turniej. Na tegorocznym PNA odpadli natomiast w ćwierćfinale z Egiptem. Fae wcześniej trenował WKS U-23.
W eliminacjach strzelili najwięcej goli, ale ich najlepszy strzelec (Seko Fofana) miał tylko 3 bramki. Mają dużo dobrych piłkarzy, ale nie mają nikogo wybijającego się ponad kadrę.
Grają w ustawieniu 4-3-3. Najczęściej tworzą akcje bocznymi sektorami, licząc na umiejętności skrzydłowych (Amad, Diomande).
Chcą rozgrywać od bramki. Na tegorocznym Pucharze Narodów Afryki oddawali średnio najwięcej strzałów w meczu, podejmowali najwięcej prób dryblingów i najczęściej dośrodkowywali oraz byli trzecim zespołem z najwyższym posiadaniem piłki.
W kadrze na MŚ nie mają żadnego zawodnika z rodzimej ligi. Wielu piłkarzy gra w top 5 lig Europy.

Ekwador:

Eliminacje zakończyli na 2. miejscu, mimo że dostali karę trzech ujemnych punktów. W 18 meczach eliminacyjnych stracili tylko 5 goli. To najlepszy wynik w strefie CONMEBOL, ale mniej goli od nich (14) strzeliły tylko dwie reprezentacje. W ich meczach średnio padało 1,06 gola na mecz.
Selekcjonerem jest Argentyńczyk Sebastian Beccacece, który przejął kadrę po Copa America w 2024 roku, na którym Ekwador odpadł z Argentyną w ćwierćfinale po rzutach karnych. Pod wodzą nowego trenera zagrali 12 meczów w eliminacjach, w których ich bilans wyniósł 5-6-1, a bramki 9:2.
Beccacece po raz pierwszy jest selekcjonerem dorosłej kadry, ale prowadził już Argentynę U-20 oraz był asystentem Jorge Sampaoliego w kadrze Argentyny na MŚ 2018 oraz Chile na MŚ 2014.
Po ich statystykach nie trudno zgadnąć w jaki sposób grają. Ekwador od dłuższego czasu bazuje na szczelnej defensywie, ale wynika to z faktu, że ich najlepsi piłkarze mają defensywną charakterystykę (Pacho, Hincapie, Caicedo). Z piłką grają cierpliwie, posiadanie traktują raczej jako broń defensywną.
Początkowo selekcjoner stosował ustawienie 3-4-3, ale w marcu poprzedniego roku zmienił na 4-4-2. W meczach towarzyskich przed MŚ znów jednak testował grę trójką obrońców.
Ostatni raz przegrali – licząc także mecze towarzyskie – we wrześniu 2024 roku

GRUPA F

Holandia:

Eliminacje przeszli dość spokojnie, wygrywając „polską” grupę bilansem 6-2-0.
Selekcjonerem Holandii po mundialu w Katarze został Ronald Koeman. Na EURO 2024 osiągnął z kadrą półfinał, utrzymali się też w dywizji A Ligi Narodów.
Holandia nie gra porywającego futbolu, ale są dobrze poukładani. Najlepiej grają, gdy już obejmą prowadzenie i mają więcej przestrzeni do atakowania, natomiast sporo krytyki spada na nich, gdy potrzebują bramki, ponieważ często grają za wolno.
W fazie posiadania piłki rozgrywają na trzech obrońców, gdzie lewy obrońca zostaje z tyłu, a po prawej stronie bardzo ofensywnie gra Denzel Dumfries. Na EURO 2024 aż 40% kontaktów z piłką notowali w prawym sektorze boiska, w porównaniu do 32% po lewej stronie.
Rzadko stosują wysoki pressing.
Słabo radzą sobie przeciwko topowym zespołom. Z reprezentacjami z TOP 20 rankingu FIFA bilans Holandii pod wodzą Koemana wynosi 0-2-9.

Japonia:

Zakwalifikowali się na mundial jako pierwsza reprezentacja (oczywiście poza gospodarzami). W dwóch rundach w 16 meczach mieli bilans 13-2-1.
Puchar Azji w 2023 roku zakończyli już na etapie ćwierćfinału, przegrywając z Iranem, w grupie przegrali też z Irakiem.
Selekcjoner Hajime Moriyasu prowadzi kadrę Japonii już od sierpnia 2018 roku, wcześniej zbierając doświadczenie jako asystent na MŚ 2018.
Od około dwóch lat grają w ustawieniu 3-4-2-1. Są zespołem bardzo dobrym technicznie, szybko wymieniają piłkę, ofensywni piłkarze często wymieniają się pozycjami, są intensywni w pressingu. Z topowymi zespołami potrafią bronić nisko i czekać na kontrataki.
Ich kadra jest szeroka i bardzo wyrównana, więc kontuzja Mitomy nie powinna być problemem. W 2025 roku Moriyasu przetestował aż 65 piłkarzy w 13 meczach.
W eliminacjach w strefie AFC strzelili najwięcej bramek po uderzeniach piłki głową.
Od zakończenia mundialu w Katarze przegrali tylko 3 mecze o stawkę, a doliczając spotkania towarzyskie – 5.

Szwecja:

Eliminacje poszły im fatalnie, nie wygrali żadnego z sześciu meczów i zajęli ostatnie miejsce w grupie ze Szwajcarią, Kosowem i Słowenią. Wygranie grupy w dywizji C Ligi Narodów dało im jednak baraże, gdzie pokonali najpierw Ukrainę, a potem Polskę.
Graham Potter objął kadrę Szwecji w październiku 2025 roku i udało mu się uratować awans.
Trudno przewidzieć w jaki sposób będą grali. W barażach Potter nie mógł skorzystać z Kulusevskiego i Isaka, więc nastawił się na defensywę i kontrataki w ustawieniu z trójką obrońców. Anglik jest jednak elastycznym trenerem i być może na MŚ zobaczymy inną wersję Szwedów.
Ustawienie z trójką obrońców jednak raczej zostanie, ponieważ Szwecja ma mało skrzydłowych w kadrze na MŚ. Powrót do zdrowia Isaka sprawia, że najprawdopodobniej będzie to system 3-5-2 z Gyokeresem i Isakiem z przodu.

Tunezja:

Kolejny afrykański zespół, który nie stracił żadnej bramki w eliminacjach. W 10 meczach zdobyli 28 punktów, ale mieli łatwą grupę (Namibia, Liberia, Malawi, Gwinea Równikowa).
Od Mistrzostw Świata w Katarze mieli sześciu różnych selekcjonerów, każdego z Tunezji. Obecnie funkcję te pełni Sabri Lamouchi, ale pracę rozpoczął dopiero w styczniu 2026 roku i prowadził kadrę tylko w meczach towarzyskich. Lamouchi był kiedyś selekcjonerem WKS=u, który prowadził na MŚ 2014.
Na Pucharze Narodów Afryki pomiędzy dwoma mundialami poszło im bardzo słabo. W 2023 roku odpadli w fazie grupowej, a w 2025 roku – w 1/8 finału z Mali.
Swój sukces w eliminacjach zawdzięczają defensywie, z przodu nie mają dużego potencjału.
Na turniej nie jadą z dużymi nadziejami. Nowy selekcjoner podjął wiele niepopularnych wyborów przy powołaniach.

GRUPA G

Belgia:

W eliminacjach nie ponieśli żadnej porażki w 8 meczach w grupie, ale zremisowali z Kazachstanem oraz dwukrotnie z Macedonią Północną.
W styczniu 2025 roku kadrę przejął Rudi Garcia. Najpierw wygrał baraż o utrzymanie w dywizji A Ligi Narodów z Ukrainą, a potem wprowadził Belgów na mundial. To dla niego pierwsza praca z reprezentacją, ale w CV ma mocne kluby – Napoli, Romę. Marsylię, Lyon, Lille czy Al. Nassr.
Garcia, w przeciwieństwie do poprzednika Domenico Tedesco, który eksperymentował z ustawieniem, trzyma się jednej formacji, a jest to 4-3-3. Zespół nastawiony jest na posiadanie piłki oraz kontrpressing.
Kluczowym piłkarzem w kadrze jest Jeremy Doku. W 8 meczach eliminacyjnych strzelił 5 goli i przy 3 asystował.
Boczni obrońcy (najczęściej De Cuyper i Meunier) grają ofensywnie i dają wsparcie skrzydłowym.
Mają problemy w defensywie. Stracili trzy gole z Ukrainą, a w dwóch meczach z Walią łącznie pięć. Nie są dobrze zorganizowani w wysokim pressingu oraz po stracie piłki, często też tracą gole po stałych fragmentach.

Egipt:

W eliminacjach w 10 meczach zdobyli 26 punktów (8 zwycięstw i 2 remisy). Wygrali grupę przed Burkiną Faso. Stracili tylko dwa gole.
Selekcjonerem jest Hossam Hassan, najlepszy strzelec w historii reprezentacji Egiptu. 59-latek objął kadrę w lutym 2024 roku. W latach 2013-14 był selekcjonerem Jordanii, ponadto ma duże doświadczenie w prowadzeniu klubów z Egiptu.
Pod jego wodzą Egipt zajął 4. miejsce na tegorocznym Pucharze Narodów Afryki. W półfinale przegrali z Senegalem, a w meczu o brąz – z Nigerią.
Selekcjoner zmienia ustawienie pomiędzy trójką, a czwórką obrońców, natomiast ich filozofia opiera się raczej na kontratakach i niskiej defensywie.
W defensywie często jest to ustawienie hybrydowe, pomiędzy czwórką, a piątką obrońców w zależności od defensywnego pomocnika, który czasem wkleja się w linię obrony, a czasem ustawia się wyżej. Wynika to z tego, że w dużej mierze kryją indywidualnie.

Iran:

W 16 meczach eliminacyjnych w dwóch rundach przegrali tylko raz i czterokrotnie remisowali (wszystkie mecze z Uzbekistanem). Wygrali swoją grupę wyprzedzając właśnie Uzbekistan, ZEA czy Katar.
Amir Ghalenoi prowadzi kadrę od marca 2023 roku. 62-latek był już selekcjonerem Iranu w latach 2006-2007, ale nie miał okazji prowadzić zespołu na wielkim turnieju.
W Pucharze Azji rozgrywanym w 2023 roku odpadli w półfinale z Katarem, wcześniej eliminując Japonię.
Nowy selekcjoner kontynuuje sposób gry, który wprowadził do reprezentacji Iranu Carlos Queiroz. Są nastawieni na dobrą organizację w grze bez piłki w strukturze 4-4-2, proste środki i bez fajerwerków.
Mają bardzo doświadczoną drużynę. 9 zawodników z powołanej kadry ma ponad 60 meczów w reprezentacji.
Na ostatnich trzech mundialach przegrali tylko 4 mecze – z Argentyną, Hiszpanią, Anglią i USA.

Nowa Zelandia:

Po rozszerzeniu MŚ do 48 uczestników i zagwarantowaniu jednego pewnego miejsca dla reprezentacji z Oceanii eliminacje dla Nowej Zelandii były bardzo łatwe. Łącznie zagrali 5 spotkań i wszystkie wygrali.
Selekcjonerem jest Darren Bazeley, który sprawuje tę funkcję od lipca 2023 roku. Już w 2008 roku był asystentem w kadrze U-17, później regularnie prowadził młodzieżowe reprezentacje, aż przejął pierwszą kadrę.
Starają się grać futbol oparty na rozgrywaniu akcji krótkimi podaniami i utrzymywaniu się przy piłce.
Nastawiają się na ataki bocznymi sektorami i dogrania w pole karne na napastnika Chrisa Wooda.
10 zawodników z 26-osobowej kadry gra w A-League, czyli profesjonalnej lidze Australii i Nowej Zelandii.
Najniżej sklasyfikowana reprezentacja na mundialu według rankingu FIFA.

GRUPA H

Hiszpania:

W eliminacjach wygrali grupę z Turcją, Gruzją i Bułgarią zdobywając 16 z 18 możliwych punktów. W 6 meczach zdobyli 21 goli (średnio 3,5 na mecz), a stracili tylko dwa.
Luis de la Fuente, który niespodziewanie przejął kadrę po mundialu w Katarze notuje fantastyczne wyniki. W 2023 roku wygrał Ligę Narodów, w 2024 roku zdobył Mistrzostwo Europy, a poprzedniego lata zajął 2. miejsce w Lidze Narodów, przegrywając finał z Portugalią.
Hiszpania pod wodzą byłego selekcjonera młodzieżowej kadry długo utrzymuje się przy piłce, ale gra bardziej wertykalnie niż jej wcześniejsze wersje, są bardziej nastawieni na wymienność pozycji.
Ważnym elementem w zespole jest także nastawienie na wysoki pressing i kontrpressing. Podczas EURO 2024 żaden zespół nie odzyskiwał piłki w tercji ataku częściej.
W ostatnich trzech latach nie przegrali żadnego meczu o stawkę (porażka w karnych – co spotkało ich w finale LN z Portugalią – w statystykach jest zapisywana jako remis).
Pod wodzą de La Fuente strzelają średnio około trzech goli na mecz.
Aż ośmiu zawodników w kadrze na mundial to piłkarze Barcelony, a 15 piłkarzy Luis de la Fuente prowadził w reprezentacji do lat 21.

Republika Zielonego Przylądka:

W eliminacjach do mundialu wyprzedzili w grupie Kamerun, zdobywając 23 punkty w 10 meczach. Ich bilans bramek nie był natomiast imponując – 16:8.
Selekcjonerem Republiki Zielonego Przylądka od stycznia 2020 roku jest Bubista. 56-latek całą karierę trenerską spędził w kraju, dwukrotnie był wcześniej asystentem selekcjonera kadry narodowej.
Pod jego wodzą Republika Zielonego Przylądka dwukrotnie grała na Pucharze Narodów Afryki. W 2021 roku doszli do 1/8 finału, dwa lata później do ćwierćfinału, natomiast na ostatni turniej się nie zakwalifikowali.
Grają w ustawieniu 4-2-3-1, mają szybką ofensywę, opartą na dynamicznych atakach i wymienności pozycji, a wspierają ją boczni obrońcy, którzy w atakach zapewniają szerokość.
Najlepsze mecze rozgrywali, gdy mogli przejąć inicjatywę, co na MŚ przeciwko mocniejszym zespołom będzie bardzo trudne do wykonania.

Arabia Saudyjska:

Awans na mundial nie przyszedł im łatwo. Bilet na MŚ zapewnili sobie dopiero w czwartej rundzie eliminacyjnej (w pierwszej nie brali udziału). Łącznie rozegrali 18 meczów, a ich bilans to 8-6-4. W trzeciej rundzie znaleźli się w grupie za Japonią i Australią, a w czwartej mieli tyle samo punktów, co Irak, ale awansowali lepszym bilansem bramkowym.
Po mundialu w Katarze trzy razy zmieniali trenera. Najpierw Herve Renarda zastąpił Roberto Mancini, później Renard wrócił, ale w kwietniu został zwolniony i obecnym selekcjonerem jest Grek Georgios Donis.
Obecny selekcjoner poprowadził kadrę tylko w trzech meczach towarzyskich. Zmienił ustawienie z 4-3-3 na 4-4-2 i polegał głównie na kreatywności skrzydłowych, zwłaszcza Salema Al.-Dawsariego.
W fazie posiadania piłki ich ustawienie bardziej przypomina 4-2-3-1. Mają dobry technicznie zespół, zdolny do kombinacyjnej gry na małej przestrzeni, natomiast po odbiorze piłki starają się wykorzystywać wolną przestrzeń i szybkość ofensywnych graczy.
Na Pucharze Azji rozgrywanym na początku 2024 roku Arabia Saudyjska odpadła w 1/8 finału z Koreą Południową po rzutach karnych.
Tylko jeden zawodnik z kadry na mundial nie gra w Saudi Pro League. Z Al-Hilal zostało powołanych siedmiu piłkarzy, a z Al-Nassr – sześciu.
W ostatnich 10 meczach o stawkę tylko raz zachowali czyste konto.

Urugwaj:

Eliminacje zakończyli na 4. miejscu, z taką samą liczbą punktów, jak Kolumbia, Brazylia i Paragwaj (7 zwycięstw, 7 remisów, 4 porażki).
W maju 2023 roku selekcjonerem Urugwaju został Marcelo Bielsa. Dla 70-latka będą to trzecie Mistrzostwa Świata. Wcześniej w 2002 roku prowadził Argentynę, a w 2010 – Chile.
Pod wodzą Bielsy Urugwaj na Copa America 2024 zajął 3. miejsce. W półfinale odpadł z Kolumbią. Warto też wspomnieć, że w ćwierćfinale wyeliminował Brazylię.
Urugwaj gra tak jak zespoły Marcelo Bielsy, czyli bardzo intensywnie w pressingu, agresywnie, kryjąc jeden na jednego i nastawiając się na wertykalne ataki.
W eliminacjach strefy CONMEBOL zanotowali najwięcej odzyskanych piłek w strefie wysokiej.
Przy ich sposobie gry są dość łatwi do skontrowania, nie trzymają odpowiedniej struktury na zabezpieczenie po stracie piłki.
Bielsa zapowiedział, że odchodzi po MŚ, a piłkarze są ponoć coraz bardziej zmęczeni jego metodami pracy. Atmosfera nie jest dobra, ponoć Bielsa na obozie przygotowawczym przed mundialem mocno dokręcił śrubę na treningach, co też nie spodobało się zawodnikom.

GRUPA I

Francja:

W eliminacjach wygrali grupę z Ukrainą, Islandią i Azerbejdżanem zdobywając 16 z 18 możliwych punktów.
Selekcjonerem od lipca 2012 roku jest Didier Deschamps, który pojedzie z Francją na siódmy (już ostatni) wielki turniej reprezentacyjny. Choć zarzuca mu się zbyt defensywny sposób gry to jego sukcesy są bardzo dobre – mistrzostwo świata w 2018 roku, finał EURO 2016, finał MŚ 2022, półfinał EURO 2024.
W Lidze Narodów 2024/25 zajęli 3. miejsce, ale w wielu meczach grali nieprzekonująco i notowali słabe wyniki, jak remis z Izraelem, porażka z Włochami czy przegrana w pierwszym ćwierćfinałowym meczu z Chorwacją.
Grają w ustawieniu 4-2-3-1, z Kylianem Mbappe na pozycji napastnika. Ciągle jednak nie wiadomo, jaki będzie plan Deschampsa na zestawienie ofensywy, tak aby zachować balans pomiędzy atakiem, a obroną, co jest dla niego bardzo ważne.
Na ostatnim wielkim turnieju, EURO 2024 mieli ogromny problem ze strzelaniem goli z gry. W sześciu meczach tylko czterokrotnie trafili do siatki, z czego raz z gry.

Senegal:

W eliminacjach wygrali grupę zdobywając 24 punkty w 10 meczach, dwa więcej od DR Konga. Mogą pochwalić się świetnym bilansem bramek – 22:3.
Pape Thiaw został selekcjonerem oficjalnie w grudniu 2024 roku. Pod jego wodzą Senegal wygrał Puchar Narodów Afryki, natomiast ostatecznie zabrano im trofeum.
Pod wodzą nowego selekcjonera grają w ustawieniu 4-3-3, natomiast w meczach towarzyskich tuż przed startem MŚ Pape Thiaw testował system z trójką obrońców.
Nastawiają się na wysoki pressing i są groźni w fazach przejściowych z obrony do ataku.
W fazie posiadania piłki Idrissa Gueye gra bardzo nisko, skrzydłowi (Mane i Ndiaye) schodzą do środka, a boczni obrońcy podłączają się do ofensywy i ustawiają się wysoko.
Na rozgrywanym w tym roku Pucharze Narodów Afryki mieli drugie najwyższe średnie posiadanie piłki oraz stworzyli drugą najwyższą liczbę dużych szans (big chances).
Są podatni na straty na własnej połowie przy rozgrywaniu piłki.

Irak:

Awansowali przez baraże interkontynentalne, wygrywając z Boliwią. Łącznie rozegrali 21 meczów w drodze na turniej, najwięcej ze wszystkich reprezentacji. W trzeciej rundzie eliminacji znaleźli się w tabeli za Koreą Południową i Jordanią, w czwartej – za Arabią Saudyjską. Później wygrali dwumecz z ZEA o baraże interkontynentalne.
Selekcjonerem od maja 2025 roku jest Graham Arnold, który wcześniej przez ponad 6 lat prowadził kadrę Australii, z którą wyszedł z grupy na MŚ 2022. Irak przejął w trakcie eliminacji.
Wcześniej Irak próbował grać techniczny futbol, ale Graham Arnold to zmienił. Oddają piłkę przeciwnikowi, bronią w ustawieniu 4-4-2, grają bezpośrednio i starają się wykorzystać warunki fizyczne swoich zawodników.
W trzech meczach barażowych strzelili 5 goli, z czego 4 po stałych fragmentach gry. Grają w stylu, który może być niewygodny dla przeciwników.

Norwegia:

Norwegia była świetna w eliminacjach. Awansowali na turniej wygrywając wszystkie 8 meczów w grupie, dwukrotnie pokonując reprezentację Włoch. W ośmiu meczach strzelili aż 37 goli, najwięcej w Europie.
Erling Haaland w eliminacjach strzelił 16 goli, najwięcej nie tylko w strefie UEFA, ale w eliminacjach na całym świecie.
Stale Solbakken jest selekcjonerem kadry od grudnia 2020 roku. Nie udało mu się zakwalifikować na MŚ 2022, ani EURO 2024, ale kontynuował pracę i wywalczył awans na MŚ 2026. W latach 2003-2004 pełnił funkcję asystenta selekcjonera Norwegii, później przeszedł do futbolu klubowego.
Ich bazowym ustawieniem jest 4-3-3, a styl gry jest ofensywny, aby wykorzystać umiejętności ofensywnych piłkarzy.
Ciekawie zestawiona jest prawa strona Norwegii, ponieważ na skrzydle często gra nominalny napastnik Alexander Sorloth, a na prawej obronie wybiegany Julian Ryerson. Z tego też powodu grają dużo dośrodkowań.
Strzelili najwięcej goli po kontratakach (7) w eliminacjach do MŚ w strefie UEFA.
Ich słabą stroną jest wysoki pressing, obrońcy nie są stworzeni do takiej gry.

GRUPA J

Argentyna:

Bardzo komfortowo przebrnęli przez eliminacje. Zajęli 1. miejsce, z 9-punktową przewagę nad drugim Ekwadorem. W 18 meczach zdobyli 38 punktów, bilans bramek 31:10.
Dwie z czterech porażek w eliminacjach miały miejsce w meczach, w których nie grał Leo Messi. Argentyńczyk rozpoczął w wyjściowym składzie 10 spotkań w ramach mundialowych kwalifikacji, a i tak skończył jako król strzelców (8 goli) i dołożył 3 asysty.
Lionel Scaloni jest selekcjonerem Argentyny od sierpnia 2018 roku. Wcześniej był asystentem Jorge Sampaoliego na MŚ 2018 oraz przez krótki czas prowadził kadrę U-20. Z Argentyną wygrał Mistrzostwo Świata oraz dwukrotnie Copa America (w 2021 i 2024 roku).
System gry ułożony jest pod Leo Messiego, ale w tym przypadku Scaloniemu udało się zrobić to w taki sposób, że wszyscy na tym korzystają.
Scaloni jest trenerem elastycznym taktycznie, co pokazał już poprzedni mundial. Choć ma swój ulubiony system gry, którym jest 4-3-3 to jest gotów w niektórych meczach przejść na trójkę obrońców, a Copa America w 2024 roku Albicelestes wygrali grając w 4-4-2.
W atakach pozycyjnych szerokość trzymają boczni obrońcy, a ofensywni gracze operują blisko siebie.
Kadra przez niespełna 4 lata od MŚ w Katarze niewiele się zmieniła. Z 16 zawodników, którzy rozegrali najwięcej minut na mundialu w 2022 roku, na obecnych MŚ w kadrze nie ma tylko dwóch.

Algieria:

Wygrali swoją grupę eliminacyjną z bilansem 8-1-1, wyprzedzając Ugandę, Mozambik czy Gwineę.
Selekcjonerem od lutego 2024 roku jest Vladimir Petkovic, który wcześniej prowadził Szwajcarię przez 7 lat. Będzie to dla niego drugi mundial. Jako selekcjoner Algierii odniósł 21 zwycięstw w 28 meczach.
Poprowadził Algierię na tegorocznym Pucharze Narodów Afryki, na którym wygrali grupę z kompletem zwycięstw, ale w ćwierćfinale odpadli z Nigerią.
Grają w ustawieniu 4-3-3, skupiają się na atakach bocznymi sektorami i dośrodkowaniach w pole karne. Często zagrywają też podania za linię obrony do skrzydłowych, przez co są groźni w kontratakach.

Austria:

Wygrali grupę z Bośnią i Hercegowiną, Rumunią, Cyprem oraz San Marino z bilansem 6-1-1. W ośmiu meczach stracili tylko 4 gole.
Od czerwca 2022 roku kadrę prowadzi Ralf Rangnick. Niemiec zaczął od spadku z dywizji A Ligi Narodów, następnie wprowadził reprezentację na EURO 2024, gdzie wygrali grupę z Francją, Holandią i Polską, ale w 1/8 finału odpadli z Turcją. W kolejnej edycji Ligi Narodów przegrali baraż o awans z Serbią.
Rangnick zmienił sposób gry Austrii. Obejmował reprezentację bardzo pragmatyczną, a teraz grają intensywny futbol, nastawiony na wysoki pressing i szybkie ataki. Zmiana stylu się udała, ponieważ w kadrze jest sporo zawodników, którzy przewinęli się przez kluby Red Bulla, które grają według filozofii Rangnicka.
Na EURO 2024 mieli najniższy wskaźnik PPDA, czyli pozwalali rywalom na najmniejszą liczbę podań zanim podjęli próbę odbioru, co oznacza, że grali bardzo intensywnie.
Dużym osłabieniem jest kontuzja Christopha Baumgartnera, który ma za sobą świetny sezon w Lipsku (13 goli i 9 asyst w Bundeslidze).
Nastroje wokół kadry od podpisania kontraktu przez Rangnicka ogromnie się poprawiły, zarówno wśród kibiców, jak i samych piłkarzy.

Jordania:

W drugiej rundzie eliminacji wygrali grupę z Arabią Saudyjską. W kolejnej – zajęli drugie miejsce, za Koreą Południową, a przed Irakiem. Liczba punktów nie jest jednak imponująca. W 10 meczach zdobyli 16 „oczek”.
Kadrę od czerwca 2024 roku prowadzi Marokańczyk Jamal Sellami. Wcześniej zbierał doświadczenie w swoim kraju, pracując między innymi jako tymczasowy selekcjoner Maroka (6 meczów) oraz sternik młodzieżowej kadry Maroka.
Na Pucharze Azji w 2023 roku dotarli do finału, ale było to jeszcze pod wodzą poprzedniego selekcjonera.
Grają jak na underdoga przystało. Ich atuty to praca bez piłki, organizacja w defensywie oraz kontrataki. Ustawienie 5-4-1.
W eliminacjach ich średnie posiadanie piłki w meczu wynosiło 41%.
W kadrze na MŚ mają tylko dwóch zawodników z klubów europejskich.

GRUPA K

Portugalia:

Wygrali grupę eliminacyjną z Irlandią, Węgrami i Armenią, choć na sześć meczów dwa razy się potknęli (porażka z Irlandią, remis z Węgrami). W 6 meczach strzelili 20 goli, ale stracili dość sporo, bo 7.
Po mundialu w Katarze stery w reprezentacji przejął Roberto Martinez, który wcześniej przez 6 lat prowadził Belgię i zdobył brązowy medal na MŚ 2018.
Na EURO 2024 Portugalia odpadła w ćwierćfinale z Francją po rzutach karnych. Następnego lata wygrała natomiast Ligę Narodów, więc teraz na mundial jadą z większym optymizmem.
Portugalia pod wodzą Martineza jest elastyczna taktycznie. Najczęściej grają w ustawieniu 4-3-3 lub 4-2-3-1, ale zdarza się też, że przechodzą na trójkę obrońców. Nie w każdym meczu chcą dominować posiadanie piłki, a trener lubi zaskoczyć nietypowymi rozwiązaniami personalnymi.
W fazie posiadania piłki przyjmują strukturę 3-2-5. Najczęściej jeden ze środkowych pomocników schodzi niżej, boczni obrońcy trzymają szerokość, a skrzydłowi schodzą do środka.
Przy atakach często za bardzo się otwierają i można ich skontrować.
Kadrę mają znakomitą, ale znak zapytania można postawić przy ofensywie, ponieważ niektórzy nie są w dobrej formie (Rafael Leao, Pedro Neto, Goncalo Ramos), a niektórzy nie grają już w Europie (Cristiano Ronaldo, Joao Felix).

Demokratyczna Republika Konga:

Na mundial awansowali poprzez baraże interkontynentalne, w których pokonali Jamajkę. W grupie zdobyli 22 punkty w 10 meczach i zajęli 2. miejsce za Senegalem. Jako że byli jedną z czterech najlepszych drużyn z 2. miejsc to wzięli udział w turnieju o baraże interkontynentalne. W półfinale pokonali Kamerun, a w finale – Nigerię po rzutach karnych.
Selekcjonerem od sierpnia 2022 roku jest Sebastien Desabre. 49-latek ma już spore doświadczenie, bo zaczynał trenerską karierę ponad 20 lat temu. To jego druga praca w roli selekcjonera, po Ugandzie.
Pod jego wodzą DR Konga dwukrotnie grała na Pucharze Narodów Afryki. W 2023 roku zajęli 4.miejsce, przegrywając mecz o medal po rzutach karnych z RPA, a pół roku temu odpadli w 1/8 finału z Algierią.
Nie mają jednego, charakterystycznego stylu gry. Są elastyczni i potrafią dostosować się do przeciwnika. Ich ustawienie to hybryda pomiędzy 4-4-2, a 4-2-3-1.
W fazie posiadania piłki boczni obrońcy grają wysoko, a formacja ofensywna blisko siebie. Lubią atakować w szybkim tempie.

Uzbekistan:

Awansowali bez potrzeby gry w dodatkowej rundzie (czyli zakwalifikowaliby się nawet, gdyby MŚ nie zostało rozszerzone). W grupie zajęli 2. miejsce za Iranem, a przed ZEA i Katarem. Ich bilans to 6-3-1.
Federacja Uzbekistanu podjęła kontrowersyjną decyzję o zwolnieniu selekcjonera, który wywalczył awans na mundial (Timura Kapadze) i w październiku 2025 roku podpisali kontrakt z Fabio Cannavaro. Włoch poprowadził Uzbekistan tylko w 8 meczach towarzyskich.
Działacze w Uzbekistanie tłumaczyli tą decyzję chęcią przejścia na bardziej defensywny styl gry, ponieważ taki ma przynieść rezultat na Mistrzostwach Świata. Zamierzone efekty są, ponieważ w 8 meczach towarzyskich pod wodzą Cannavaro zespół stracił 7 goli i zachował 4 czyste konta.
Cannavaro ustawia zespół na trójkę środkowych obrońców i wahadłowych. W defensywie grają raczej pasywnie, a gdy mają piłkę to często szukają napastnika dalekim podaniem.
Na Pucharze Azji 2023 Uzbekistan doszedł do ćwierćfinału, gdzie odpadł z Katarem po rzutach karnych.

Kolumbia:

Awansowali na mundial z 3. miejsca w strefie CONMEBOL, mając tyle samo punktów, co Urugwaj, Brazylia i Paragwaj. Po Argentynie strzelili najwięcej bramek, ale z drużyn, które awansowały na MŚ nikt nie stracił więcej.
Od lipca 2022 roku selekcjonerem jest Nestor Lorenzo. Argentyńczyk przez wiele lat był asystentem Jose Pekermana, między innymi w kadrze Argentyny na MŚ 2006 oraz Kolumbii podczas MŚ 2014 i 2018. Karierę pierwszego trenera rozpoczął w styczniu 2021 roku.
Pod jego wodzą Kolumbia na Copa America zdobyła srebrny medal, przegrywając w finale z Argentyną.
Selekcjoner połączył polot z dyscypliną taktyczną i podniósł pewność siebie w reprezentacji. Potrafią zarówno przejąć inicjatywę w meczu, jak i oddać rywalom piłkę i tworzyć szanse po kontratakach. Elastyczny taktycznie i wszechstronny zespół.
Grają w ustawieniu 4-2-3-1. Boczni obrońcy mają sporo zadań w ofensywie, a gra jest ustawiona pod Luisa Diaza, który eliminacje zakończył z dorobkiem 7 goli i 3 asyst.

GRUPA L

Anglia:

Eliminacje przeszli suchą stopą. 8 meczów, 8 zwycięstw i żadnej straconej bramki w grupie z Albanią, Serbią, Łotwą i Andorą.
Thomas Tuchel objął kadrę w styczniu 2025 roku. Na razie nie miał okazji mierzyć się z reprezentacjami ze ścisłego topu. Wszystkie mecze, które nie kończyły się zwycięstwami (porażki z Japonią i Senegalem oraz remis z Urugwajem) to starcia towarzyskie.
Tuchel trochę zamieszał w kadrze powołaniami. Na turniej nie pojechali między innymi: Maguire, Colwill, Hall, Trent, Shaw, Wharton, Palmer, Foden, Gibbs-White i Bowen, ale pamiętajmy, że selekcjoner miał bardzo duży wybór i siłą rzeczy jego powołania musiały wzbudzić kontrowersje.
Anglia pod wodzą Tuchela długo utrzymuje się przy piłce, ale gra pragmatycznie, dbając o to, aby nie dać się zaskoczyć po stracie piłki. Sztab szkoleniowy chce przygotować model gry, który dobrze sprawdzi się przy wysokich temperaturach, które będą panować na MŚ.
Anglia wyjściowo gra w ustawieniu 4-2-3-1. Kluczową postacią jest Kane, który poza zdobywaniem goli cofa się pod grę i bierze udział w konstruowaniu akcji, a Tuchel chce mieć w ofensywie zawodników potrafiących atakować przestrzeń, aby wykorzystywali miejsce, które robi napastnik schodząc głębiej.

Chorwacja:

Bardzo dobre eliminacje. 7 zwycięstw, 1 remis i żadnej porażki przeciwko Czechom, Wyspom Owczym, Czarnogórze i Gibraltarowi. Bilans bramek 26:4.
Selekcjonerem nieprzerwanie od października 2017 roku jest Zlatko Dalic. 59-latek utrzymał posadę po odpadnięciu w fazie grupowej w EURO 2024, ponieważ dwoma medalami Mistrzostw Świata (srebrnym w 2018 i brązowym w 2022 roku) wypracował sobie duży kredyt zaufania. Chorwacja pod wodzą Dalicia stale utrzymuje się też w dywizji A Ligi Narodów.
Ich styl gry opiera się na kontrolowaniu meczu przez posiadanie piłki. W eliminacjach średnio spędzali 70% meczu przy piłce, co jest piątym najwyższym wynikiem w strefie UEFA.
Najczęściej grają w 4-2-3-1, ale po EURO 2024 selekcjoner stawia też w niektórych meczach na trójkę obrońców.
Mają bardzo doświadczoną kadrę. Modric, Perisic, Kramaric, Budimir i Kovacic już dawno przekroczyli 30. rok życia. To nie jest zespół, który gra intensywnie. Przy wysokich temperaturach to może działać na ich korzyść.

Ghana:

Wygrali swoją grupę eliminacyjną z bilansem 8-1-1, wyprzedzając Madagaskar czy Mali. W 10 meczach strzelili 23 gole i stracili 6.
Wyniki Ghany na innych frontach były jednak fatalne. Nie zakwalifikowali się na rozgrywany w styczniu tego roku Puchar Narodów Afryki, zajmując ostatnie miejsce w grupie z Angolą, Sudanem i Nigerem. Po słabych wynikach w meczach towarzyskich federacja Ghany na niespełna trzy miesiące przed startem MŚ podjęła decyzję o zmianie selekcjonera.
Został nim 73-letni Carlos Queiroz, bardzo doświadczony selekcjoner. Ghana jest dziesiątym krajem, który prowadzi (a ponadto dwukrotnie był selekcjonerem Portugalii i Iranu). MŚ 2026 będą dla niego piątym mundialem (w 2010 prowadził Portugalię, a na trzech kolejnych Iran). Na MŚ 2002 wywalczył także awans z RPA, ale nie poprowadził tej reprezentacji.
Queiroz dotychczas poprowadził Ghanę w jednym meczu towarzyskim, ale po jego filozofii możemy się spodziewać, że będą grać defensywnie, w średnim lub niskim bloku, nastawiając się na dobrą organizację w grze bez piłki i kontrataki.
Filozofia nowego selekcjonera powinna współgrać z charakterystyką skrzydłowych, ponieważ Semenyo, Nuamah, Sulemana i Fatawu są szybcy i dobrze czują się, gdy mogą wykorzystać przestrzeń w szybkich atakach.
W kadrze na mundial nie znalazło się dwóch podstawowych stoperów reprezentacji Ghany (Salisu i Dijku) oraz Mohammed Kudus. Cała trójka jest kontuzjowana.
Dobrze wykonują stałe fragmenty gry, mają w sztabie oddelegowanego specjalistę do SFG.

Panama:

W eliminacjach wygrali grupę z Surinamem, Gwatemalą i Salwadorem, ale nie obyło się bez problemów, ponieważ w sześciu meczach trzy razy remisowali i strzelili tylko 9 goli.
Od lipca 2020 roku selekcjonerem jest Thomas Christiansen. Pod wodzą Hiszpana trzy razy brali udział w Gold Cup. W 2021 roku zakończyło się na fazie grupowej, w 2023 przegrali w finale z Meksykiem, eliminując po drodze USA, a w 2025 – zatrzymali się na ćwierćfinale, odpadając po rzutach karnych z Hondurasem. W 2024 roku byli też na Copa America, gdzie wyszli z grupy kosztem USA oraz Paragwaju i odpadli w ćwierćfinale z Kolumbią.
Grają na trzech stoperów i wahadła, bronią w ustawieniu 5-4-1. Są zdyscyplinowani taktycznie i ciężko pracują w defensywie, ale ich nastawienie jest ofensywne i nie murują bramki, potrafią grać w piłkę.
Nie mają żadnej gwiazdy w zespole, ale tworzą bardzo zgrany kolektyw.
To nie jest tak słaby zespół, jak na mundialu w 2018 roku, gdy byli debiutantem. Są uważani za czwartą siłę strefy CONCACAF, po trzech gospodarzach MŚ 2026.

Obserwuj autora na Twitterze i Facebooku

Mistrzostwa Świata 2026: Mini Skarb Kibica