Demony kadry Jana Urbana ponownie się uwidoczniły. Polska reprezentacja za jego kadencji potrafi dokręcić rywalom śrubę, ale zazwyczaj jest nieskuteczna. Tak właśnie było z Rumunią. Gdy w drugiej części meczu wydawało się, że biało-czerwoni złapali flow, po raz kolejny za kadencji obecnego selekcjonera dostała z zaskakującego liścia. Gospodarze zadali nawet dwa ciosy, które na koniec dały im ważną wygraną.
Polska i Rumunia w klindżu
Po pierwszej połowie równie dobrze można było puścić sobie Sen o Warszawie legendarnego Czesława Niemena. Nie chodzi tylko o to, że reprezentacja Polski przeżyła w stolicy na początku października kolorowy sen, gdy gromiła bałkańskich rywali. Tamto spotkanie do przerwy było znacznie bardziej otwarte – jeszcze przed czerwoną kartką Radu Dragusina. Z kolei po 45 minutach rywalizacji w Bukareszcie.
No bo okej, coś tam pod bramkami się zadziało po obu stronach, ale bez większych fajerwerków. Właściwie godne szczególnego odnotowania są trzy sytuacje. Pierwsza to wydarzenie z początku starcia, gdy padł nieuznany z powodu ofsajdu gol Roberta Lewandowskiego, który załadował piłkę pod poprzeczkę. Kolejne zdarzenia miały miejsce już pod koniec połowy. Najpierw po akcji Nicoli Zalewskiego Lewandowski huknął z woleja nad poprzeczką. Potem odpowiedziała Rumunia jedynym celnym, ale przewidywalnym uderzeniem Tudora Baluty.
A tak, to obserwowaliśmy sporo walki w pojedynkach fizycznych. Dzięki temu środek pola był strefą wyłączoną z ruchu. Ani goście, ani tym bardziej gospodarze nie potrafili w pełni przejąć kontroli. W efekcie pierwsi najlepiej czuli się wtedy, gdy mogli skontrować przeciwnika – rzecz w tym, że grali zbyt wolno, pozwalając odpowiednio zreorganizować się przeciwnej formacji obronnej. Reprezentacja Rumunii korzystała natomiast z bezpośrednich zagrań i stałych fragmentów gry, przynoszących najwięcej potencjalnego zagrożenia pod bramką Bartłomieja Drągowskiego.
Zapewne między innymi przez obowiązki obronne mało widoczny był Zalewski. Wiktor Nowak też musiał uwikłać się w czarną robotę. Szarpać próbował Marcel Reguła, ale jego poczynania nie przynosiły obfitych plonów. Biało-czerwonym wiele trudności sprawiało rozwinięcie szyków w ofensywie i na dłuższą metę nie pomagała w tym werwa, z jaką wszedł w debiutancki mecz Oskar Kubiak. Pozytyw tego wszystkiego? Nie przeciekała obrona, co w dużej mierze było zasługą odpowiedzialnego Kacpra Potulskiego.
Mokra szmata welcome to
Stan rzeczy po zmianie stron przestał na moment napawać optymizmem. Zapowiadało się, że przed Polską standardowy scenariusz, czyli po jednej niezłej połowie przychodzi druga znacznie gorsza. I w sumie ten wydarzył się. Ale jeszcze mocniej z tym, co wydarzyło się po wznowieniu gry, konotuje mokra szmata. Te dwa słowa wyrażają więcej niż tysiąc słów, cytując klasyka.
Podopieczni Jana Urbana zdołali szybko przejąć inicjatywę po rumuńskim poderwaniu się do działania. Kolejne akcje pozornie nakręcały Polaków, którzy co rusz testowali koncentrację przeciwników. Wreszcie Andrei Ratiu został wzięty na karuzelę przez Zalewskiego, a linia pomocy miała pole do popisu. Nie przeszkodziła w tym nawet nieprzepisowo zdobyta bramka dla Rumunii, autorstwa Florinela Comana. We wcześniejszej fazie ataku Ratiu faulował Sebastiana Szymańskiego. Okazała się to jednak zapowiedź zbliżającej się nawilżonej ścierki.
Z naszej perspektywy głównym antagonistą był Daniel Birligea, którego działania poskutkowały dwoma trafieniami dla gospodarzy. Najpierw zgrał piłkę do Alexandru Cicaldau, który następnie wygrał nieco szczęśliwie przebitkę i wyszedł na wolne pole. Jego strzał próbował blokować Jakub Kiwior, ale defensor odstawił Thiago Cionka z mundialowej rywalizacji z Senegalem, zmieniając tor lotu piłki tak, że zmylił Drągowskiego. Nie minęło wiele czasu, a Birligea zaliczył zbiórkę na wysokości połowy boiska, po czym napędził atak, by w finalnej fazie akcji asystować Dennisowi Manowi.
Polaków dwa przyjęte na twarz ciosy nie zbiły z tropu. Rzucili się oni do odrabiania strat. Choć stwierdzilibyśmy, że raczej poczynali sobie tak, jak chcieli tego Rumunii, bo przyjezdni kierowali grę do bocznych stref, to sam napór wystarczył, aby wreszcie napocząć Tricolorich. Zrobił to Marcel Reguła, który wbił główką piłkę do bramki po tym, jak Tudor Baluta nieumyślnie przedłużył centrę z rzutu wolnego Szymańskiego.
I w sumie, w oderwaniu od wyniku, starania biało-czerwonych mogły się podobać. Problem w tym, że jak zwykle najlepsze działo się, kiedy piłkarze Gheorghe przystawili do gardeł rywali metaforyczny nóż. W szesnastce Rumunów gotowało się, obrońcy musieli oddalać kolejne dośrodkowania, ale tylko na gola Reguły było stać polskich kadrowiczów. W konsekwencji przed nadchodzącym starciem ze Szwecją widmo zajęcia 4. miejsca w grupie stało się znacznie wyraźniejsze.
