Spadek Lechii Gdańsk z Ekstraklasy doprowadził do prawdziwej rewolucji kadrowej. Latem 2026 roku klub opuścili między innymi Tomáš Bobček, Iwan Żelizko, Alex Paulsen, Bujar Pllana i Matej Rodin. Za dwóch pierwszych Gdańszczanie mogli otrzymać łącznie blisko 15 mln euro, pozostali odchodzili po rozwiązaniu kontraktów lub zakończeniu wypożyczeń. Dziś były król strzelców Ekstraklasy ma problemy z grą we włoskiej Serie A, Żelizko zdobywa bramki w Bułgarii, a jeden z podstawowych obrońców Lechii od blisko pięciu miesięcy pozostaje bez klubu. Sprawdziliśmy, jak radzą sobie zagraniczni zawodnicy, którzy w 2026 roku pożegnali się z gdańskim zespołem.
Tomáš Bobček – 11 milionów euro i zaledwie 65 minut w Serie A
Tomáš Bobček był największą gwiazdą Lechii w sezonie 2025/26. Słowak zdobył 20 bramek i zanotował sześć asyst w 30 ligowych spotkaniach, sięgając po koronę króla strzelców Ekstraklasy. Nawet tak znakomity dorobek nie wystarczył jednak do utrzymania gdańszczan w najwyższej klasie rozgrywkowej. Po spadku było niemal pewne, że 25-letni napastnik zmieni klub, jednak negocjacje dotyczące jego transferu przeciągały się przez całe lato. W gronie zainteresowanych wymieniano między innymi Werder Brema i Bolognę, ale ostatecznie Bobček trafił do beniaminka włoskiej Serie A, Frosinone Calcio. Podstawowa kwota transakcji wyniosła według medialnych doniesień około 10,7 mln euro, a po spełnieniu bonusów może wzrosnąć nawet do 13 mln. Dla Lechii była to zdecydowanie największa sprzedaż w historii klubu, natomiast dla samego zawodnika możliwość sprawdzenia się w jednej z pięciu najmocniejszych lig Europy.
Sportowo przeprowadzka do Włoch nie przyniosła jednak na razie oczekiwanych efektów. Bobček rozegrał zaledwie trzy spotkania ligowe, spędzając na murawie łącznie 65 minut według danych Opta. Wszystkie występy zaliczył jako rezerwowy, nie zdobył bramki ani nie zanotował asysty. W pierwszych jedenastu kolejkach Serie A aż dziewięciokrotnie pozostawał na ławce rezerwowych, a dodatkowo pojawił się na boisku w Pucharze Włoch. Szczególnie wymowna jest sytuacja z przełomu października i listopada, kiedy Frosinone zdobyło pięć bramek przeciwko Lecce i cztery w spotkaniu z Atalantą, a były napastnik Lechii nie otrzymał nawet minuty. Zawodnik, który jeszcze niedawno był najskuteczniejszym piłkarzem Ekstraklasy, we Włoszech musi na razie zadowolić się krótkimi występami z ławki.
Jednym z powodów trudnej sytuacji Słowaka jest postawa Antonio Raimondo. Młody włoski napastnik zdobył osiem bramek w pierwszych dziesięciu spotkaniach i wywalczył pewne miejsce w podstawowym składzie. Na początku listopada doznał jednak poważnego urazu stawu skokowego, który wykluczył go z gry na kilka tygodni. Mogłoby się wydawać, że dla Bobčka będzie to szansa na częstsze występy, lecz sytuacja nie jest tak prosta. Według „La Gazzetta dello Sport” trener Massimiliano Alvini rozważa przede wszystkim kandydatury Daniela Bîrligei i Bobčka, przy czym większe szanse na miejsce w jedenastce ma obecnie Rumun. W ostatnim meczu przed przerwą reprezentacyjną Słowak otrzymał dwadzieścia minut przeciwko Cagliari. Na razie jego transfer okazał się znacznie większym sukcesem finansowym Lechii niż sportowym samego zawodnika.
Iwan Żelizko – cztery miliony euro i pierwsze sukcesy w Bułgarii
Odejście Iwana Żelizki również przeciągało się przez wiele tygodni. Ukrainiec rozpoczął sezon 2026/27 jeszcze w Lechii, rozgrywając dwa spotkania na poziomie Betclic 1. Ligi. Później przestał pojawiać się w kadrze meczowej, a w mediach coraz częściej informowano o jego niezadowoleniu z sytuacji transferowej. Ostatecznie 7 września Gdańszczanie ogłosili sprzedaż pomocnika do Łudogorca Razgrad. Kwota transakcji nie została oficjalnie ujawniona, ale według medialnych doniesień mistrzowie Bułgarii zapłacili za 25-latka około czterech milionów euro. Jeśli te informacje są prawdziwe, Żelizko został drugim najdrożej sprzedanym zawodnikiem w historii Lechii. Ukrainiec opuścił Gdańsk po trzech sezonach, 89 oficjalnych spotkaniach i trzynastu zdobytych bramkach.
Początkowo pomocnik nie miał jeszcze pewnego miejsca w składzie bułgarskiego zespołu. Ligowy debiut zaliczył dopiero w październiku, ale później zaczął regularnie otrzymywać szanse od pierwszej minuty. Do połowy listopada uzbierał cztery mecze ligowe, w których spędził na boisku 357 minut. Zdobył również premierową bramkę, trafiając przeciwko Ardzie Kyrdżali w wygranym 5:0 spotkaniu. W kolejnych występach rozgrywał już niemal pełne 90 minut, a Łudogorec wykorzystywał go zarówno przy zabezpieczaniu środka pola, jak i rozpoczynaniu akcji ofensywnych. Żelizko nie stał się jeszcze jedną z największych gwiazd bułgarskiego klubu, ale po kilku tygodniach od transferu jego sytuacja zaczęła wyglądać zdecydowanie lepiej. Przeprowadzka do Razgradu daje mu również możliwość rywalizacji o mistrzostwo kraju oraz występów w europejskich pucharach. Łudogorec od lat regularnie zdobywa tytuły w Bułgarii i pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów tamtejszej ligi. Dla Żelizki, który w Gdańsku przeżył zarówno awans, jak i spadek, był to transfer oznaczający zmianę sportowych perspektyw. W przeciwieństwie do Bobčka nie potrzebował też wielu miesięcy, aby zacząć odgrywać istotniejszą rolę w nowej drużynie.
Alex Paulsen – po spadku Lechii został podstawowym bramkarzem w Szkocji
Alex Paulsen trafił do Lechii latem 2025 roku na zasadzie wypożyczenia z Bournemouth. Reprezentant Nowej Zelandii miał zapewnić Gdańszczanom większą stabilność między słupkami, jednak jego występy nie zawsze przekonywały kibiców. Miewał bardzo dobre interwencje, ale zdarzały mu się również błędy, które kosztowały drużynę utratę bramek. Po zakończeniu sezonu i spadku Lechii wrócił do Bournemouth, skąd ponownie został wypożyczony. Tym razem trafił do szkockiego Motherwell, gdzie od początku rozgrywek wywalczył miejsce w podstawowym składzie. Paulsen wystąpił we wszystkich trzynastu dotychczasowych meczach szkockiej Premiership, rozgrywając komplet 1170 minut. Zanotował 44 udane interwencje i trzykrotnie zachował czyste konto. Jednocześnie stracił 21 bramek, a jego skuteczność obron wynosi 67,7 procent. Nie są to liczby pozwalające zaliczyć go do ścisłej ligowej czołówki, ale Nowozelandczyk przynajmniej nie musi martwić się o regularność występów. Motherwell wygrało z nim w bramce trzy spotkania, cztery zremisowało i sześć przegrało, dlatego trudno mówić o szczególnie udanym początku sezonu całej drużyny.
Paulsen ma już za sobą również spotkania przeciwko Rangers i Celtikowi. Dla 24-letniego bramkarza kolejne wypożyczenie jest okazją do zdobywania doświadczenia, które w przyszłości może pomóc mu w walce o miejsce w Bournemouth. Nie wiadomo jeszcze, czy angielski klub zamierza docelowo korzystać z jego usług w pierwszej drużynie, ale przynajmniej obecnie Nowozelandczyk nie musi szukać minut na ławce rezerwowych.
Bujar Pllana – od konfliktu z Lechią do podstawowego składu Grasshoppers
Przypadek Bujara Pllany należał do najbardziej kontrowersyjnych podczas letniej przebudowy Lechii. Reprezentant Albanii po spadku zespołu nie chciał kontynuować kariery na zapleczu Ekstraklasy, a jego przyszłość pozostawała niepewna przez kilka tygodni. W gdańskim klubie liczono na transfer definitywny, jednak ostatecznie zdecydowano się na rozwiązanie kontraktu za porozumieniem stron. 12 sierpnia Pllana został zaprezentowany jako zawodnik Grasshopper Club Zürich, podpisując umowę obowiązującą do czerwca 2028 roku. Lechia straciła więc obrońcę, za którego jeszcze niedawno mogła oczekiwać kwoty odstępnego. W Szwajcarii 25-latek szybko otrzymał szansę regularnych występów. W pierwszych siedmiu meczach ligowych rozegrał 623 minuty i za każdym razem znajdował się w podstawowym składzie. Zdążył również zdobyć bramkę w derbowym spotkaniu z FC Zürich, zakończonym remisem 2:2. Było to zresztą wyjątkowo ważne trafienie, ponieważ Pllana pokonał bramkarza rywali w szóstej minucie doliczonego czasu gry, ratując swojej drużynie punkt. Albańczyk szybko udowodnił, że może rywalizować na poziomie szwajcarskiej Super League, choć Grasshoppers nie należy obecnie do czołowych zespołów tamtejszych rozgrywek.
Z perspektywy Lechii pozostaje natomiast pytanie, czy rozstanie z Pllaną bez kwoty odstępnego było nieuniknione. Defensor miał za sobą 55 występów w Ekstraklasie, w których zdobył trzy bramki i zanotował cztery asysty. Jego transfer do klubu z najwyższego poziomu rozgrywkowego w Szwajcarii pokazuje, że nadal wzbudzał zainteresowanie na rynku. Gdańszczanie nie zdołali jednak przełożyć tego na przychód z transferu, choć w przypadku innych piłkarzy po spadku potrafili wynegocjować bardzo korzystne warunki finansowe.
Matej Rodin – w marcu przedłużył kontrakt, w czerwcu odszedł. Nadal pozostaje bez klubu
Matej Rodin jest jednym z najbardziej zaskakujących przypadków w całym zestawieniu. Chorwacki obrońca trafił do Lechii we wrześniu 2025 roku, a 31 marca 2026 roku podpisał nową umowę obowiązującą do końca czerwca 2027 roku. W tamtym momencie klub przedstawiał go jako ważną postać defensywy i zawodnika, który ma pomóc drużynie w realizacji kolejnych celów. Nie minęły jednak nawet trzy miesiące, a obie strony zdecydowały się zakończyć współpracę. Powodem był spadek z Ekstraklasy oraz konieczność dostosowania wydatków do nowych realiów finansowych. Rodin od 19 czerwca pozostaje bez klubu, mimo że wcześniej przez kilka sezonów regularnie występował na polskich boiskach.
Chorwat nie zamierza jednak kończyć kariery. W wywiadzie udzielonym Bartoszowi Sojakowi z iGol.pl, opublikowanym 11 listopada, przyznał, że otrzymywał propozycje z różnych lig, w tym również z Ekstraklasy. Nie zdecydował się na podpisanie kontraktu, ponieważ czekał na ofertę odpowiadającą jego oczekiwaniom. Wyjaśnił również, że nie korzysta obecnie z usług agenta i sam prowadzi rozmowy z zainteresowanymi klubami. Rodin przekonywał, że mimo braku regularnych występów pozostaje w bardzo dobrej formie fizycznej, ponieważ od kilku miesięcy pracuje indywidualnie. Z jego wypowiedzi wynika, że bezrobocie nie jest wyłącznie efektem braku zainteresowania, lecz również świadomego odrzucenia części propozycji. Obrońca odniósł się także do przyczyn spadku Lechii. Jego zdaniem decydujące znaczenie miały zbyt wąska kadra oraz kara pięciu ujemnych punktów, z którą Gdańszczanie rozpoczynali sezon. Wspominał, że jego kontrakt nie był dostosowany do występów na zapleczu Ekstraklasy, dlatego wspólnie z władzami klubu uznał rozstanie za najlepsze rozwiązanie. Chorwat podkreślił jednocześnie, że dobrze wspomina współpracę z kierownictwem Lechii i nie ma do klubu pretensji o zakończenie umowy. Dla 30-letniego defensora, który wcześniej występował również w Cracovii, Rakowie Częstochowa i belgijskim Oostende, niemal pięć miesięcy bez oficjalnego meczu stanowi jednak spore wyzwanie. Każdy kolejny tydzień bez klubu oznacza coraz dłuższą przerwę od rywalizacji, której nie da się w pełni zastąpić treningami indywidualnymi.
Anton Tsarenko – z rezerwowego Lechii do regularnej gry w Austrii
Anton Tsarenko spędził w Lechii dwa sezony na wypożyczeniu z Dynama Kijów. Ukraiński pomocnik rozegrał łącznie 38 oficjalnych spotkań, zdobywając dwie bramki i notując trzy asysty. W pierwszym roku otrzymywał stosunkowo dużo szans, ale w sezonie 2025/26 jego znaczenie w drużynie wyraźnie spadło. Ostatecznie po zakończeniu rozgrywek wrócił do Dynama, które zdecydowało się ponownie wysłać go na wypożyczenie. 14 lipca ogłoszono jego transfer do Blau-Weiss Linz, z umową obowiązującą do końca sezonu 2026/27 i opcją wykupu.
Austriacki klub występuje obecnie na drugim poziomie rozgrywkowym, po spadku z Bundesligi. Dla Tsarenki nie była to więc przeprowadzka do mocniejszej ligi, ale otrzymał przede wszystkim to, czego brakowało mu w ostatnich miesiącach w Gdańsku – regularne występy. Do listopada zgromadził 13 meczów we wszystkich rozgrywkach, zdobywając dwie bramki i notując dwie asysty. W większości spotkań znajdował się w podstawowym składzie, a trener Michael Köllner korzystał z niego przede wszystkim w ofensywnej części drugiej linii. Blau-Weiss Linz ma możliwość wykupienia zawodnika po zakończeniu wypożyczenia, dlatego kolejne miesiące będą dla Ukraińca szczególnie istotne. Tsarenko ma dopiero 22 lata i nadal może rozwinąć swoją karierę, choć na razie trudno mówić o wielkim przełomie. W Austrii po prostu zaczął grać częściej, niż miało to miejsce podczas ostatniego sezonu w Lechii.
Elias Olsson – po Wieczystej trafił do Grecji, ale długo czekał na debiut
Elias Olsson był jednym z zawodników, którzy rozstali się z Lechią po aktywowaniu klauzul związanych ze spadkiem z Ekstraklasy. Szwedzki obrońca pierwszą część poprzedniego sezonu spędził jeszcze w Gdańsku, natomiast wiosną został wypożyczony do Wieczystej Kraków. Po zakończeniu wypożyczenia wrócił do macierzystego klubu, ale niedługo później podpisał kontrakt z greckim Panetolikosem. Początek pobytu w Grecji nie należał do udanych. Olsson przez kilka miesięcy pozostawał poza podstawowym składem, a w pierwszych kolejkach sezonu 2026/27 regularnie oglądał spotkania z ławki rezerwowych. Dopiero na przełomie października i listopada jego sytuacja zaczęła się zmieniać. Szwed otrzymał szansę gry przeciwko OFI, a następnie znalazł się w podstawowym składzie także na spotkanie z Arisem Saloniki. W obu przypadkach rozegrał pełne 90 minut. Olsson ma dopiero 23 lata, ale po opuszczeniu Gdańska potrzebował kilku miesięcy, aby w ogóle zacząć występować w nowym klubie. Na razie dwa pełne mecze są raczej początkiem walki o miejsce w drużynie niż potwierdzeniem, że na stałe wywalczył sobie pozycję w jedenastce.
Maksym Diaczuk – z Gdańska do Ostrawy, ale znów przeszkodziła kontuzja
Maksym Diaczuk w sezonie 2025/26 był jednym z częściej występujących obrońców Lechii. Ukrainiec rozegrał 26 meczów ligowych, zdobywając jedną bramkę i notując asystę. Po zakończeniu wypożyczenia wrócił do Dynama Kijów, które zdecydowało się ponownie wysłać go za granicę. Tym razem trafił do Baníka Ostrawa, z którym miał walczyć o regularną grę w czeskiej ekstraklasie. W umowie obowiązującej do końca czerwca 2027 roku znalazła się możliwość wykupienia zawodnika przez Baník. Początek przygody w Czechach był jednak trudny. Diaczuk rozegrał pięć ligowych spotkań, uzbierawszy zaledwie 244 minuty. Dołożył również występ w krajowym pucharze, ale później musiał przerwać grę z powodu problemów zdrowotnych. We wrześniu doznał urazu barku, który wymagał operacji i kilkutygodniowej rehabilitacji. Od tamtej pory nie pojawia się na boisku, przez co jego dotychczasowy dorobek w Baníku pozostaje skromny. W Lechii był w stanie regularnie rozgrywać pełne spotkania, natomiast po przeprowadzce do Czech kolejny raz musi skupiać się przede wszystkim na powrocie do zdrowia. Na razie trudno oceniać jego transfer pod względem sportowym, bo kontuzja przerwała mu sezon już po kilku występach.
Bogdan Sarnawski – z Lechii do Kazachstanu. W nowym klubie również został rezerwowym
Bogdan Sarnawski spędził w Lechii trzy sezony, w trakcie których rozegrał 47 oficjalnych spotkań i siedemnaście razy zachował czyste konto. Szczególnie istotną rolę odgrywał podczas sezonu 2023/24, kiedy Gdańszczanie wywalczyli awans do Ekstraklasy. Później jego pozycja stopniowo słabła. W ostatnich rozgrywkach zaliczył już tylko jeden występ, dlatego po wygaśnięciu kontraktu zdecydował się na zmianę otoczenia. Nowym klubem ukraińskiego bramkarza został Irtysz Pawłodar, występujący w kazachskiej ekstraklasie. Przeprowadzka nie doprowadziła jednak do znaczącej poprawy jego sytuacji. Sarnawski rozpoczął pobyt w Irtyszu od kilku występów, ale po połowie sierpnia stracił miejsce w podstawowym składzie. Od tamtej pory zanotował tylko jeden kolejny występ, 18 października przeciwko Kajratowi Ałmaty. Pojawił się na boisku po przerwie, gdy jego drużyna przegrywała już 0:3, a ostatecznie spotkanie zakończyło się porażką 0:5. W ostatnich kolejkach Ukrainiec ponownie pozostawał na ławce rezerwowych. Wyjazd do Kazachstanu nie rozwiązał więc problemu, z którym zmagał się już w końcowym okresie pobytu w Gdańsku.
Co z pozostałymi obcokrajowcami Lechii?
Nie wszyscy zagraniczni piłkarze, którzy w 2026 roku opuścili Gdańsk, wyjechali z Polski. Camilo Mena został wypożyczony do Korony Kielce, w której szybko zaczął odgrywać ważną rolę. Kolumbijczyk w ośmiu ligowych spotkaniach zdobył trzy bramki i zanotował asystę, a dobra postawa przyniosła mu nawet pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji kraju. Dla Lechii jest to szczególnie istotne, ponieważ Korona zapłaciła za jego wypożyczenie milion euro i posiada opcję wykupu. Właściciel kieleckiego klubu Łukasz Maciejczyk przyznał już publicznie, że nie widzi powodów, dla których Korona miałaby z tej możliwości nie skorzystać. Do Ekstraklasy trafili również Bohdan Wjunnyk oraz Aleksandar Ćirković. Pierwszy został wypożyczony do Legii Warszawa, gdzie po trudnym początku stopniowo zaczął otrzymywać więcej okazji do gry, zdobywając między innymi bramkę przeciwko Lechowi Poznań. Drugi trafił do Jagiellonii Białystok, ale w nowym klubie nie zdołał jeszcze wywalczyć miejsca w podstawowym składzie. Serb rozegrał około 275 minut we wszystkich rozgrywkach, nie zdobywając bramki ani nie notując asysty. Obaj pozostają więc w Ekstraklasie, ale ich dotychczasowe losy są zupełnie inne.
W Polsce pozostał także Matúš Vojtko. Słowacki obrońca po rozwiązaniu umowy z Lechią podpisał kontrakt z Wieczystą Kraków, która występuje obecnie w Ekstraklasie. Początkowo regularnie pojawiał się w pierwszej jedenastce, ale później stracił miejsce na rzecz Kamila Pestki. W dziesięciu dotychczasowych występach ligowych uzbierał około 480 minut, nie zdobywając bramki ani nie notując asysty. Osobnym przypadkiem jest Alvis Jaunzems. Łotysz rozstał się z Lechią po problemach zdrowotnych, a we wrześniu wrócił do ojczyzny i został piłkarzem FK Auda. W październiku zaczął ponownie pojawiać się na boisku, otrzymując pierwsze minuty po długiej przerwie spowodowanej kontuzją. Warto również wspomnieć o zimowych odejściach. Mohamed Awad Alla już w styczniu przedterminowo zakończył wypożyczenie do Lechii i wrócił do Al-Ain ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Elias Olsson, zanim definitywnie przeniósł się do Grecji, spędził rundę wiosenną na wypożyczeniu w Wieczystej. Z kolei Karl Wendt został wypożyczony do szwedzkiego Östers IF, ale później ponownie znalazł się w kadrze gdańskiego zespołu.
Lechia po spadku z Ekstraklasy straciła niemal cały trzon drużyny, która jeszcze kilka miesięcy wcześniej potrafiła rozgrywać bardzo dobre mecze z czołowymi polskimi zespołami. Finansowo udało się jednak przeprowadzić kilka wyjątkowo korzystnych operacji. Sprzedaż Bobčka i Żelizki, według medialnych kwot transferowych, mogła przynieść około 15 mln euro, a dodatkowe pieniądze klub otrzymał za wypożyczenie Meny. Sportowe losy byłych zawodników są znacznie bardziej zróżnicowane. Żelizko coraz lepiej radzi sobie w Bułgarii, Pllana znalazł miejsce w szwajcarskiej ekstraklasie, a Paulsen regularnie broni w Szkocji. Bobček nadal czeka na pierwszego gola we Włoszech, Diaczuk zmaga się z kontuzją, natomiast Rodin od kilku miesięcy pozostaje bez klubu.
