Manchester United od 2013 roku, a dokładniej odkąd trenerem Czerwonych Diabłów nie jest Alex Ferguson boryka się z poważnymi problemami. Przez klub przewijają się kolejni trenerzy i piłkarze, na których wydawane są kolosalne pieniądze. Wyników i stabilizacji jak nie było tak nie ma, a pojedyncze zrywy w poszczególnych sezonach z perspektywy czasu nic nie znaczą. Mauricio Pochettino wie o tym doskonale, to zatem dlaczego postanowił zostać następcą Michaela Carricka? Argentyńczyk chyba nie wie na co się pisze…
Zaistnienie w Anglii
Skoro Mauricio Pochettino wraca do Premier League to skupmy się przede wszystkim na jego dotychczasowej karierze trenerskiej właśnie w tej lidze. Zaczęło się od Southampton, które prowadził od stycznia 2013 do maja 2014 roku. Pochettino zamienił beniaminka walczącego o utrzymanie w jedną z najbardziej widowiskowo grających drużyn w angielskiej Premier League. W sezonie 2013/2014 doprowadził Świętych do 8. miejsca w tabeli. Był to i wciąż jest najwyższy wynik klubu w historii tych rozgrywek. Ten sukces otworzył Argentyńczykowi drogę do pracy w europejskiej czołówce.
Na początku nie było jednak aż tak łatwo i przyjemnie. Pochettino zastąpił lubianego przez kibiców Nigela Adkinsa. Decyzja zarządu spotkała się początkowo z dużą krytyką, ponieważ argentyński szkoleniowiec nie znał języka angielskiego. Z tego powodu podczas konferencji prasowych korzystał z pomocy tłumacza. Pochettino jednak szybko przekonał do siebie kibiców odważnym stylem gry. Jego zespół pokonał na własnym stadionie Manchester City, Liverpool oraz Chelsea, ostatecznie kończąc rozgrywki na bezpiecznym 14. miejscu. W swoim jedynym pełnym sezonie Argentyńczyk zajął 8. lokatę z dorobkiem 56 punktów. Po zakończeniu rozgrywek, w maju 2014 roku, przyjął ofertę objęcia Tottenhamu.
A jak grali Święci Argentyńskiego szkoleniowca? Trener wprowadził w Southampton agresywny, wysoki pressing oraz szybkie przejścia z obrony do ataku. Drużyna ustawiała się w systemie 4-2-3-1, w którym boczni obrońcy grali bardzo wysoko, a zespół dążył do natychmiastowego odbioru piłki na połowie rywala.
Latem 2013 roku klub dokonał zaledwie trzech głównych wzmocnień, stawiając na jakość zamiast ilości. Do zespołu dołączyli defensywny pomocnik Victor Wanyama, środkowy obrońca Dejan Lovren oraz napastnik Dani Osvaldo. Ten ostatni był wówczas rekordowym transferem z AS Romy, który jednak zakończył się niepowodzeniem z powodów dyscyplinarnych. Pochettino rozwinął potencjał wielu graczy, którzy po sezonie 2013/2014 trafili do czołowych klubów i reprezentacji Anglii. Pod jego skrzydłami rozbłysnęli m.in. Adam Lallana, Luke Shaw, Jay Rodriguez, Morgan Schneiderlin czy Rickie Lambert. Pewnym punktem bramki Southampton w tym okresie był reprezentant Polski – Artur Boruc.
Spurs to glory
Po dobrej pracy w Southampton przyszedł czas na naprawę Tottenhamu. Prowadził londyński klub przez ponad pięć lat, wprowadzając klub na stałe do angielskiej i europejskiej czołówki. Choć jego kadencja zakończyła się bez zdobycia oficjalnego trofeum, Argentyńczyk wywalczył z Kogutami historyczne wicemistrzostwo Anglii oraz doprowadził zespół do pierwszego w dziejach klubu finału Ligi Mistrzów.
Pochettino przejął drużynę w trudnym momencie przebudowy po odejściu Garetha Bale’a, lecz szybko stworzył młody, głodny sukcesów zespół. Pochettino zaszczepił w północnym Londynie niezwykle intensywny futbol oparty na wysokim pressingu, znakomitym przygotowaniu fizycznym oraz elastyczności taktycznej. Zamiast gotowych gwiazd, Argentyńczyk stawiał na rozwój młodych graczy i zawodników z akademii.
Pod jego okiem do ścisłej światowej czołówki weszli Harry Kane, Dele Alli, Son Heung-min, Christian Eriksen, Kyle Walker, Danny Rose, Kieran Trippier oraz belgijski duet stoperów Jan Vertonghen – Toby Alderweireld. Z powodu gigantycznych kosztów budowy nowego stadionu (ponad miliard funtów), Tottenham jako pierwszy klub w historii Premier League nie dokonał żadnego transferu latem 2018 roku, a przerwa w zakupach trwała aż 18 miesięcy. Mimo to Pochettino utrzymał zespół w czołowej czwórce ligi i dotarł do finału Ligi Mistrzów.
Porażka w finale Ligi Mistrzów w czerwcu 2019 roku mocno odbiła się na psychice trenera i szatni. Zespół stracił dotychczasową intensywność. Przez blisko rok nie potrafił wygrać ligowego meczu na wyjeździe. Słaby start sezonu 2019/2020 skłonił prezesa Daniela Levy’ego do zwolnienia Pochettino w listopadzie 2019 roku. Argentyńczyk poprowadził londyński zespół w 293 oficjalnych spotkaniach. Tym samym osiągnął najlepszy wskaźnik punktów na mecz spośród wszystkich trenerów Tottenhamu w erze Premier League.
Druga część Londynu
Po znakomitej przygodzie w Tottenhamie zaliczył przystanek w naszpikowanym gwiazdami zespole PSG. Tam sobie niespecjalnie poradził, udowadniając, że jest trenerem, który woli budować projekty niż przychodzić na gotowe. Mauricio Pochettino prowadził Chelsea przez jeden pełny sezon (2023/2024). W trakcie swojej kadencji ustabilizował pogrążony w kryzysie zespół. Doprowadził The Blues do 6. lokaty w Premier League, finału Pucharu Ligi Angielskiej oraz półfinału Pucharu Anglii.
Kadencja Argentyńczyka na Stamford Bridge była pełna skrajności i przypominała piłkarski rollercoaster. Pochettino przejął drużynę po masowej wyprzedaży. Deszcz trofeów z 2021 roku pamiętali już nieliczni. Odeszli m.in. Kai Havertz, Mason Mount, Mateo Kovacić czy N’Golo Kante. Do klubu trafiło kilkunastu młodych, niedoświadczonych graczy. Po pierwszych 10 kolejkach Chelsea miała na koncie zaledwie 12 punktów. To plasowało Argentyńczyka wśród najsłabiej punktujących menedżerów klubu na starcie w XXI wieku. Zespół potrafił rozgrywać widowiskowe spotkania przeciwko ligowej czołówce, by niedługo później kompromitować się w defensywie.
Mimo fali kontuzji i krytyki ze strony kibiców, Pochettino w końcówce sezonu odmienił grę drużyny. Chelsea wygrała pięć ostatnich meczów ligowych z rzędu, co pozwoliło rzutem na taśmę wskoczyć na 6. miejsce w tabeli. Do tego największym sukcesem indywidualnym Argentyńczyka było uczynienie z Cole’a Palmera absolutnego lidera drużyny. Anglik zdobył 22 bramki w Premier League i został wybrany młodym piłkarzem sezonu w lidze.
Pochettino zaufał najmłodszej kadrze w lidze, budując formę graczy. Przez cały sezon trener musiał radzić sobie z bezprecedensową liczbą urazów w zespole. W niektórych kolejkach niedostępnych było jednocześnie ponad 10 zawodników pierwszego składu. Mimo świetnej końcówki sezonu i dwuletniego kontraktu, 21 maja 2024 roku klub ogłosił rozstanie z trenerem za porozumieniem stron. Pochettino w późniejszych wywiadach przyznał, że była to w dużej mierze jego osobista decyzja.
Argentyńczyk czuł, że nie pasuje do modelu zarządzania właścicieli oraz dyrektorów sportowych. Trener podkreślał, że nie miał wpływu na dobór zawodników i musiał pracować z kadrą zbudowaną wyłącznie według wytycznych zarządu. Pochettino publicznie wyrażał frustrację brakiem jednoznacznego wsparcia ze strony władz klubu w trudnych momentach sezonu. To doprowadziło do długich rozmów podsumowujących sezon i ostatecznego rozwodu mimo dobrych relacji osobistych z Toddem Boehlym.
Dlaczego Manchester United a nie Stany Zjednoczone?
Po rocznej pracy w Chelsea, argentyński szkoleniowiec ruszył na podbój świata i rozwójStanów Zjednoczonych pod kątem piłkarskim. Kadrę USA objął we wrześniu 2024 roku, aby odbudować zespół po nieudanym Copa America i przygotować go do domowego mundialu w 2026 roku. Działacze federacji po zwolnieniu Gregga Berhaltera potrzebowali szkoleniowca ze światowej czołówki. Takiego, który w niespełna dwa lata uporządkuje zespół przed najważniejszym turniejem w historii amerykańskiej piłki.
Po burzliwym rozstaniu z Chelsea w maju 2024 roku Pochettino szukał projektu, w którym będzie miał pełną autonomię i czas na wdrożenie swojej filozofii. Perspektywa poprowadzenia gospodarzy na Mistrzostwach Świata 2026 okazała się dla niego wystarczająco kusząca, by po raz pierwszy w karierze spróbować sił w futbolu reprezentacyjnym. Cała Kadencja Argentyńczyka została oceniona w USA bardzo wysoko. Pochettino podniósł standardy profesjonalizmu, odmienił mentalność drużyny i osiągnął najlepsze wyniki kadry na mundialu od ponad dwóch dekad. Po udanym mundialu, w sierpniu 2026 roku, Pochettino podpisał nowy kontrakt z federacją obowiązujący aż do 2030 roku.
Manchester United pod wodzą Michaela Carricka zanotował fatalny początek rozgrywek Premier League, co doprowadziło do zwolnienia trenera 12 listopada 2026 roku. Władze Czerwonych Diabłów przymierzały się do zatrudnienia Pochettino już trzykrotnie w przeszłości. Klub uznał, że w kryzysowej sytuacji potrzebuje menedżera o wielkim autorytecie, doskonale znającego realia Premier League i potrafiącego szybko odbudować rozbitą szatnię. Według doniesień medialnych United rozważało również zatrudnienie Unaia Emery’ego oraz Fabiana Hürzelera. Emery odmówił opuszczenia Aston Villi w trakcie sezonu, a wykupienie Hürzelera z Brighton kosztowałoby 15 milionów funtów. W tej sytuacji postawiono na Pochettino – za którego amerykańskiej federacji zapłacono 10 milionów dolarów.
Podczas pożegnalnej konferencji prasowej w USA Argentyńczyk nie potrafił powstrzymać łez, przyznając, że opuszczenie kadry to jedna z najtrudniejszych decyzji w jego karierze. Podkreślił jednak, że propozycja z takiego klubu jak Manchester United pojawia się raz w życiu i nie mógł jej odrzucić. Oficjalnie przejął stery na Old Trafford 18 listopada 2026 roku, podpisując dwuipółletni kontrakt.
Zakasać rękawy i do roboty!
Szanse Mauricio Pochettino na sukces w Manchesterze United są oceniane jako umiarkowanie wysokie w perspektywie krótkoterminowej. Z kolei jego długofalowe powodzenie będzie zależeć od porozumienia z zarządem klubu. Argentyńczyk ma wszelkie kompetencje, aby szybko wyciągnąć zespół z głębokiego kryzysu z jesieni 2026 roku. Jednak historia jego ostatnich projektów pokazuje, że po roku lub dwóch często wpada w konflikty kompetencyjne z właścicielami.
Pochettino udowodnił w Southampton, Tottenhamie i Chelsea, że potrafi błyskawicznie podnieść rozbite mentalnie drużyny. Jego bezpośredniość, wysoka kultura pracy i budowanie bliskich relacji z zawodnikami zazwyczaj szybko poprawiają atmosferę w szatni. Manchester United posiada wielu utalentowanych, ale zagubionych taktycznie graczy. Argentyńczyk ma wybitną rękę do indywidualnego szlifowania talentów. To pozwala podnieść wartość sportową kadry bez konieczności natychmiastowych, gigantycznych wydatków.
United w pierwszej części sezonu 2026/2027 cierpiało na brak organizacji bez piłki. Wprowadzenie przez Pochettino wysokiego pressingu i rygoru fizycznego szybko przyniesie zespołowi punkty na tle gorzej przygotowanych motorycznie rywali. Przejęcie zespołu w listopadzie 2026 roku w okolicach dołu tabeli oznacza minimalne oczekiwania na start. Każdy awans w górę stawki w drugiej połowie sezonu będzie odbierany jako wyraźny postęp.
W perspektywie najbliższych 6–12 miesięcy Pochettino niemal na pewno ustabilizuje grę Manchesteru United, poprawi styl i przywróci drużynie tożsamość. To, czy przetrwa na stanowisku dłużej niż dwa sezony, zależy od tego, czy wyciągnął wnioski ze swojej kadencji w Chelsea. Nie wiadomo czy zdoła wypracować kompromis transferowy z władzami klubu. Jednak na końcu należy pamiętać jedno. To Manchester United, w którym nie takie duży ryby trenerskie już utonęły i nie potrafiły sobie poradzić. Pochettino ma wszystko w swoich rękach i tak naprawdę nie za wiele do stracenia.


