Odeszli z Wisły Płock. Jeden kosztował 2,5 miliona euro, drugi wylądował w piątej lidze. Co u pozostałych?

Andrias Edmundsson jeszcze niedawno występował w Chojniczance Chojnice, a zimą Wisła Płock sprzedała go do Hellasu Verona za około 2,5 miliona euro. Iban Salvador, który w poprzednim sezonie grał w Ekstraklasie i reprezentował Gwineę Równikową w Pucharze Narodów Afryki, po kilku miesiącach bez klubu znalazł zatrudnienie na piątym poziomie rozgrywkowym w Hiszpanii. Matchoi Djaló strzela w portugalskiej ekstraklasie, Aleksandre Kalandadze wrócił do Dinama Tbilisi, a Bojan Nastić i Marin Karamarko ponownie spotkali się w Željezničarze Sarajewo. Sprawdziliśmy, jak potoczyły się losy zagranicznych piłkarzy, którzy opuścili Wisłę Płock zimą i latem 2026 roku.

Andrias Edmundsson – transfer za 2,5 miliona euro i regularna gra we Włoszech

Andrias Edmundsson w ciągu niespełna dwóch lat przeszedł drogę z Chojniczanki Chojnice do włoskiej Serie A. Reprezentant Wysp Owczych trafił do Wisły Płock latem 2024 roku i niemal od razu stał się podstawowym obrońcą drużyny Mariusza Misiury. W pierwszym sezonie rozegrał 28 spotkań ligowych i oba mecze barażowe o awans do Ekstraklasy. Szczególnie ważny okazał się gol w półfinale przeciwko Polonii Warszawa, który pozwolił Nafciarzom doprowadzić do wyrównania. Po awansie Edmundsson utrzymał miejsce w składzie. Jesienią sezonu 2025/26 rozegrał wszystkie ligowe spotkania od pierwszej do ostatniej minuty, a przeciwko Motorowi Lublin zdobył również bramkę. Dobra forma zainteresowała zagraniczne kluby, a zimą po Farerczyka zgłosił się Hellas Verona. Wisła początkowo nie zamierzała rozstawać się z jednym z liderów defensywy, ale ostatecznie zdecydowała się zaakceptować włoską ofertę. 2 lutego 2026 roku oba kluby oficjalnie potwierdziły transfer definitywny. Według ustaleń Tomasza Włodarczyka z Meczyków kwota transakcji wyniosła około 2,5 miliona euro. W umowie miały znaleźć się również bonusy oraz procent od zysku z kolejnej sprzedaży zawodnika. Dla Wisły była to jedna z największych transakcji w historii klubu.

Edmundsson nie potrzebował długiego okresu adaptacji. Już 6 lutego wystąpił przeciwko Pisie, a później regularnie grał w podstawowym składzie Hellasu. Do końca sezonu rozegrał piętnaście spotkań Serie A, spędzając na boisku 1320 minut. Wszystkie rozpoczynał od pierwszej minuty. Mierzył się między innymi z Interem Mediolan, Juventusem, Milanem, Romą i Atalantą. W majowym spotkaniu z Interem pomógł swojej drużynie wywalczyć remis 1:1, jednak Hellas nie zdołał utrzymać się w najwyższej klasie rozgrywkowej. Sezon 2026/27 Edmundsson rozpoczął już w Serie B. Spadek nie zmienił jednak jego pozycji w zespole. W pierwszych dziesięciu spotkaniach ligowych uzbierał 877 minut, a ponadto rozegrał dwa pełne mecze Pucharu Włoch. Występował przeciwko Modenie, Pisie, Juve Stabii i Mantovie. W październikowym spotkaniu z Catanzaro otrzymał czerwoną kartkę, lecz później wrócił do składu. Farerczyk nadal regularnie występuje również w reprezentacji narodowej. W listopadzie rozegrał pełne spotkania Ligi Narodów przeciwko Słowacji i Mołdawii. Pierwsze zakończyło się remisem 2:2, natomiast drugie zwycięstwem Wysp Owczych 1:0. Jeszcze wiosną 2024 roku Edmundsson grał na trzecim poziomie polskich rozgrywek. Dzisiaj ma za sobą piętnaście występów w Serie A, a Wisła zarobiła na jego transferze kwotę, która jeszcze kilka lat temu byłaby trudna do wyobrażenia w przypadku zawodnika sprowadzonego z Chojniczanki.

Iban Salvador – z Ekstraklasy i Pucharu Narodów Afryki do piątej ligi hiszpańskiej

Iban Salvador należał do najbardziej charakterystycznych zawodników Wisły Płock w ostatnich dwóch sezonach. Reprezentant Gwinei Równikowej trafił do klubu latem 2024 roku z AD Ceuta i szybko stał się ważną postacią drużyny Mariusza Misiury. W sezonie zakończonym awansem do Ekstraklasy rozegrał trzydzieści spotkań, zdobywając trzy bramki i notując siedem asyst. Dysponował dobrym wyszkoleniem technicznym, potrafił wykonywać stałe fragmenty gry i często brał na siebie odpowiedzialność za prowadzenie akcji ofensywnych. Po awansie zdobywał bramki między innymi przeciwko Rakowowi Częstochowa i Zagłębiu Lubin. Salvador zwracał uwagę również swoim zachowaniem na boisku. W ankiecie przeprowadzonej przez Canal+ niemal połowa pytanych zawodników wskazała go jako największego symulanta Ekstraklasy. Nie przeszkadzało mu to jednak w utrzymywaniu miejsca w reprezentacji Gwinei Równikowej, z którą na przełomie 2025 i 2026 roku uczestniczył w Pucharze Narodów Afryki. Pobyt w Wiśle zakończył z dorobkiem 48 oficjalnych spotkań, pięciu bramek i siedmiu asyst.

25 maja klub poinformował, że nie przedłuży wygasającego kontraktu. Salvador opuścił Płock po zakończeniu sezonu i rozpoczął poszukiwania nowego pracodawcy. Mijały jednak kolejne tygodnie, a reprezentant Gwinei Równikowej nadal pozostawał bez klubu. Dopiero 31 października CF Fuenlabrada ogłosiła jego powrót. Hiszpański zespół znał z wcześniejszego etapu kariery, ale od tamtego czasu jego sytuacja sportowa mocno się zmieniła. Fuenlabrada występuje obecnie w Tercera Federación, czyli na piątym poziomie hiszpańskich rozgrywek. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej Salvador rywalizował w Ekstraklasie przeciwko Lechowi Poznań, Legii Warszawa czy Rakowowi Częstochowa, a teraz pomaga klubowi walczącemu o awans z piątej ligi. W listopadzie zaczął otrzymywać pierwsze szanse, a 14 listopada pojawił się na boisku w 63. minucie zwycięskiego spotkania z Cala Pozuelo, zakończonego wynikiem 4:2.

Matchoi Djaló – po Wiśle wrócił do Portugalii i zdobył pierwszą bramkę

Matchoi Djaló spędził w Wiśle sezon 2025/26 na zasadzie wypożyczenia z İstanbul Başakşehir. Portugalczyk mający korzenie w Gwinei Bissau wcześniej występował w Paços de Ferreira, gdzie uchodził za ciekawego młodego pomocnika. W Płocku miał zwiększyć konkurencję w środku pola i pomóc drużynie w pierwszym sezonie po powrocie do Ekstraklasy. Nie zdołał jednak na stałe przekonać do siebie sztabu szkoleniowego. Wystąpił w osiemnastu meczach ligowych i jednym spotkaniu Pucharu Polski, notując jedną asystę. Zaledwie siedem razy rozpoczynał mecz w podstawowym składzie. Po zakończeniu rozgrywek Wisła nie zdecydowała się na kontynuowanie wypożyczenia, a 28 maja oficjalnie pożegnała zawodnika. Djaló wrócił do Başakşehiru, ale nie pozostał tam długo. Już 13 sierpnia ogłoszono jego transfer do CD Nacional, występującego w portugalskiej ekstraklasie. Według szacunków serwisów transferowych kwota transakcji wyniosła około 200 tysięcy euro.

Portugalczyk zdobył pierwszą bramkę w nowym zespole 12 września. Nacional podejmował FC Alverca i przegrał 1:3, a Djaló w 81. minucie strzelił jedynego gola dla gospodarzy. W pierwszych siedmiu występach ligowych zanotował jedno trafienie, bez asysty. Nie został od razu podstawowym zawodnikiem, ale pozostał na najwyższym poziomie rozgrywkowym i stosunkowo szybko poprawił swój dorobek strzelecki z pobytu w Polsce. Wisła nie uczestniczyła finansowo w jego późniejszym transferze, ponieważ zawodnik był w Płocku jedynie wypożyczony. Djaló wrócił natomiast do ojczyzny, gdzie otrzymał kolejną okazję do pokazania umiejętności, które kilka lat temu pozwoliły mu zainteresować zagraniczne kluby.

Aleksandre Kalandadze – w Wiśle dziewięć spotkań, w Gruzji ponad 1800 minut

Aleksandre Kalandadze dołączył do Wisły przed sezonem 2025/26 z Dinama Tbilisi. Gruziński obrońca miał wcześniej doświadczenie zdobyte również na Węgrzech, gdzie występował w Diósgyőrze i Videotonie. W Płocku rywalizował o miejsce w środku defensywy oraz na lewym wahadle, ale nie zdołał przebić się do podstawowego składu. W Ekstraklasie rozegrał osiem spotkań, zaledwie jedno rozpoczynając od pierwszej minuty. Do tego dołożył mecz Pucharu Polski.

24 lutego Wisła oficjalnie poinformowała o jego definitywnym transferze do Dinama Tbilisi. Gruzin wrócił więc do klubu, w którym rozpoczynał karierę i wcześniej regularnie występował. W ojczyźnie szybko otrzymał więcej szans niż w Polsce. W sezonie 2026 rozegrał 23 spotkania Erovnuli Ligi, zdobył dwie bramki i spędził na boisku ponad 1800 minut. Kalandadze występował również w eliminacjach Ligi Konferencji, między innymi przeciwko luksemburskiemu US Mondorf. W Dinamie stał się jednym z zawodników regularnie rozpoczynających mecze, podczas gdy w Wiśle przez pół roku nie uzbierał nawet dziesięciu oficjalnych występów. Dla reprezentanta Gruzji powrót do Tbilisi oznaczał przede wszystkim znacznie więcej czasu na boisku.

Giannis Niarchos – Wisła sprzedała go do Czech, ale napastnika zatrzymała kontuzja

Giannis Niarchos trafił do Wisły latem 2025 roku z FC Košice. Grecki napastnik miał już za sobą występy w DAC Dunajská Streda i Zemplínie Michalovce, gdzie potrafił zdobywać bramki na poziomie słowackiej ekstraklasy. W Płocku nie zdołał jednak wygrać rywalizacji o miejsce w ataku. W dwudziestu spotkaniach Ekstraklasy zdobył jednego gola, trafiając przeciwko Bruk-Bet Termalice Nieciecza. Większość występów rozpoczynał na ławce rezerwowych, a na boisku spędził łącznie około 800 minut.

8 lipca 2026 roku Wisła ogłosiła sprzedaż zawodnika do 1. FC Slovácko. Czeski klub potwierdził, że pozyskał Greka na zasadzie transferu definitywnego i podpisał z nim trzyletni kontrakt. Według szacunków Transfermarkt kwota transakcji wyniosła około 100 tysięcy euro. Początek pobytu w Czechach nie przyniósł wielu okazji do gry. Niarchos wystąpił w czterech spotkaniach Chance Ligi, spędzając na boisku około 234 minut. Nie zdobył bramki ani nie zanotował asysty, a później jego sytuację skomplikowały problemy zdrowotne. Pod koniec października napastnik ponownie został wyłączony z treningów, a przewidywany termin powrotu wyznaczano na koniec listopada. Grecki napastnik w Wiśle nie imponował skutecznością, ale w Czechach nie miał jeszcze wystarczająco wielu okazji, aby poprawić swój dorobek. Trzyletni kontrakt daje mu czas na odbudowę pozycji po kontuzji.

Bojan Nastić i Marin Karamarko – z Wisły Płock do tego samego klubu w Sarajewie

Bojan Nastić należał do zawodników, którzy pomogli Wiśle Płock wrócić do Ekstraklasy. Bośniacki obrońca trafił do klubu latem 2024 roku, niedługo po zdobyciu mistrzostwa Polski z Jagiellonią Białystok. Początkowo regularnie występował na lewym wahadle, ale po awansie jego rola zaczęła maleć. Do zespołu dołączyli kolejni zawodnicy, a Nastić coraz częściej przegrywał rywalizację o miejsce w składzie.

17 stycznia 2026 roku Wisła poinformowała o rozwiązaniu kontraktu za porozumieniem stron. Kilka dni później obrońca podpisał umowę z Željezničarem Sarajewo. W Bośni ponownie zaczął otrzymywać regularne szanse. W sezonie 2026/27 wystąpił w dziesięciu spotkaniach ligowych i zanotował dwie asysty. Znacznie bardziej nietypowe były losy Marina Karamarko, który również trafił do Željezničara, ale najpierw odbył podróż w przeciwnym kierunku. Chorwat został sprowadzony do Wisły 6 lutego 2026 roku właśnie z klubu z Sarajewa. Miał pomóc w zastąpieniu sprzedanego do Hellasu Verona Andriasa Edmundssona. Podpisał kontrakt do końca 2027 roku z możliwością przedłużenia, jednak już po kilku tygodniach doznał poważnej kontuzji, która wykluczyła go z gry do końca sezonu. Wiosną zdążył rozegrać zaledwie trzy spotkania Ekstraklasy.

Na początku rozgrywek 2026/27 otrzymał jeszcze jedną szansę, ale w sierpniu Wisła rozwiązała z nim umowę. Karamarko niemal natychmiast wrócił do Željezničara, gdzie ponownie spotkał Nasticia. W pierwszych jedenastu ligowych występach regularnie grał w podstawowym składzie, mierząc się między innymi z FK Sarajevo, Boracem Banja Luka i Veležem Mostar. Najpierw Wisła rozstała się z Nasticem, później sprzedała Edmundssona i sprowadziła Karamarko. Ten ostatni miał pomóc w przebudowie defensywy, ale jego pobyt zakończył się po kilku występach. Ostatecznie obaj obrońcy znaleźli się w tej samej drużynie w Sarajewie, chociaż opuszczali Płock w zupełnie innych okolicznościach.

Nemanja Mijušković – z Ekstraklasy do Odry Opole

Nemanja Mijušković dołączył do Wisły latem 2025 roku z Miedzi Legnica. Czarnogórski obrońca miał za sobą wiele sezonów spędzonych w Polsce, dlatego jego doświadczenie było szczególnie ważne dla beniaminka Ekstraklasy. Po zimowej sprzedaży Edmundssona zaczął częściej występować w podstawowym składzie. W końcówce sezonu 2025/26 rozgrywał pełne spotkania przeciwko Lechowi Poznań, Górnikowi Zabrze, Motorowi Lublin czy Lechii Gdańsk. Mimo tego Wisła nie zdecydowała się na przedłużenie współpracy. Po zakończeniu sezonu Mijušković podpisał kontrakt z Odrą Opole, wracając na zaplecze Ekstraklasy. Początkowo regularnie występował w pierwszej jedenastce, a 15 sierpnia zanotował asystę w wygranym 3:1 meczu z Wartą Poznań. W kolejnych tygodniach jego sytuacja zaczęła się jednak zmieniać. Od połowy września coraz częściej pozostawał poza podstawowym składem, a w październiku jego występy stały się sporadyczne. W pierwszych jedenastu spotkaniach ligowych zanotował jedną asystę. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej regularnie grał w Ekstraklasie, a po przeprowadzce do Opola nie zdołał utrzymać podobnej pozycji.

Tomás Tavares – wychowanek Benfiki wrócił do Portugalii, ale nadal gra niewiele

Tomás Tavares trafił do Wisły Płock przed sezonem 2025/26 jako zawodnik z jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarskich życiorysów w kadrze. Wychowanek Benfiki Lizbona wcześniej występował między innymi w Alavés, FC Basel i Spartaku Moskwa. Jeszcze kilka lat temu uchodził za jednego z bardziej obiecujących młodych obrońców w Portugalii, ale jego rozwój wyhamowały problemy zdrowotne. W Płocku również nie potrafił wywalczyć miejsca w podstawowym składzie. Na debiut czekał do dziewiątej kolejki Ekstraklasy, a później wielokrotnie pojawiał się na murawie jedynie na kilka minut. Wiosną kolejna kontuzja ograniczyła jego występy. Łącznie rozegrał trzynaście meczów ligowych i jedno spotkanie Pucharu Polski, nie zdobywając bramki ani nie notując asysty. 27 maja Wisła oficjalnie poinformowała, że nie przedłuży jego kontraktu.

Latem Tavares wrócił do Portugalii i podpisał trzyletnią umowę z CS Marítimo, beniaminkiem Primeira Ligi. W pierwszych dziesięciu kolejkach rozegrał cztery spotkania ligowe, spędzając na boisku 124 minuty. Dołożył również krótki występ w krajowym pucharze. Nie zdobył bramki ani nie zaliczył asysty. Powrót do ojczyzny nie zapewnił więc Portugalczykowi natychmiastowej poprawy sytuacji. W Wiśle nie potrafił odbudować pozycji sprzed kilku lat, a w Marítimo również musi rywalizować o minuty. Jego kontrakt obowiązuje jednak do 2029 roku, co daje mu możliwość dalszej walki o miejsce w składzie.

Quentin Lecoeuche – po Wiśle wybrał grecki Volos

Quentin Lecoeuche dołączył do Wisły Płock latem 2025 roku, mając za sobą występy między innymi w RC Lens, Valenciennes, Realu Saragossa i SM Caen. Francuz miał zwiększyć konkurencję na lewym wahadle po awansie klubu do Ekstraklasy. Nie zawsze pojawiał się jednak w podstawowym składzie, a jego sytuację dodatkowo komplikowały kontuzje. W lutowym meczu z Legią Warszawa musiał opuścić boisko już w pierwszej połowie.

Po zakończeniu sezonu zdecydował się na przeprowadzkę do Grecji. Podpisał kontrakt z Volos NFC, występującym w Super League. W pierwszych czterech spotkaniach ligowych spędził na boisku 263 minuty. Nie zdobył bramki ani nie zanotował asysty, ale trzykrotnie rozpoczynał mecz w podstawowym składzie. Francuz grał przeciwko Levadiakosowi, Panathinaikosowi, Atromitosowi i Kifisii. Początek pobytu w Grecji nie przyniósł mu jeszcze pozycji jednego z najważniejszych zawodników defensywnych, choć w ostatnich tygodniach otrzymywał więcej szans niż bezpośrednio po transferze.

Kevin Čustović – po Wiśle trafił do chorwackiej ekstraklasy

Kevin Čustović dołączył do Wisły w styczniu 2025 roku ze szwedzkiego Varbergs BoIS. Wahadłowy szybko zaczął otrzymywać szanse, a w rundzie wiosennej sezonu 2024/25 rozegrał czternaście spotkań, notując dwie asysty. Po awansie do Ekstraklasy również pojawiał się na boisku, ale nie wywalczył niepodważalnego miejsca w podstawowym składzie. Pobyt w Płocku zakończył z dorobkiem czterdziestu oficjalnych spotkań i trzech asyst. 25 maja 2026 roku Wisła poinformowała, że kontrakt Čustovicia nie zostanie przedłużony. Zawodnik związał się następnie z HNK Gorica, występującą w chorwackiej ekstraklasie. Według danych chorwackiej federacji rozegrał w nowym klubie siedem spotkań ligowych, nie zdobywając bramki ani nie notując asysty. Čustović nie stał się podstawowym zawodnikiem Goricy. W listopadowym meczu ze Slavenem Belupo pojawił się na boisku na ostatnie dziesięć minut, a w części wcześniejszych spotkań w ogóle nie otrzymywał szans. Pozostał więc w najwyższej klasie rozgrywkowej, ale po przeprowadzce do Chorwacji nie zwiększył znacząco liczby występów.

Podobne

AUTOPROMOCJA Masz dziecko w wieku 7–18 lat? Sprawdź bezpłatną grę edukacyjną Misja: Bezpieczni →