Motor Lublin po sezonie 2025/26 pożegnał aż czternastu zawodników, w tym kilku obcokrajowców, którzy regularnie występowali w Ekstraklasie. Ivan Brkić zamienił miejsce w bramce Motoru na trzyletni kontrakt z Legią Warszawa, ale przez pierwszych kilka miesięcy nie doczekał się oficjalnego debiutu. Hervé Matthys trafił do AIK Sztokholm, Sergi Samper wybrał węgierski Debreczyn, a Bradly van Hoeven w szkockim Livingston zdobył już tyle samo bramek, ile przez dwa sezony w Lublinie. Znacznie trudniejszy okres przeżywa Renat Dadashov, który po 22 meczach bez gola w Motorze przeniósł się do Ukrainy, gdzie jego próbę odbudowy przerwała kontuzja. Sprawdziliśmy, co dzieje się z zagranicznymi piłkarzami, którzy opuścili Motor w 2026 roku.
Ivan Brkić – z podstawowego składu Motoru na ławkę Legii Warszawa
Jeszcze kilka miesięcy temu Ivan Brkić regularnie bronił dostępu do bramki Motoru Lublin. Dzisiaj ma za sobą niemal pół roku w Legii Warszawa, ale nadal czeka na pierwszy oficjalny występ w jej barwach. Chorwat trafił do Motoru latem 2024 roku z Neftçi Baku, mając już doświadczenie zdobyte w kilku europejskich ligach. Początkowo nie był niekwestionowanym pierwszym wyborem Mateusza Stolarskiego, jednak stopniowo wywalczył mocną pozycję. W sezonie 2025/26 wystąpił w 27 spotkaniach Ekstraklasy, zachowując siedem czystych kont. Zdarzały mu się słabsze interwencje, ale przez większą część rozgrywek odpowiadał za zabezpieczenie bramki lubelskiego zespołu.
18 maja 2026 roku Legia oficjalnie ogłosiła pozyskanie Chorwata. Brkić podpisał trzyletni kontrakt obowiązujący do końca czerwca 2029 roku. W Warszawie podkreślano jego doświadczenie, liczbę rozegranych spotkań i możliwość zwiększenia rywalizacji między słupkami. Szef operacji sportowych Legii Fredi Bobić zwracał również uwagę na znaczenie doświadczonego zawodnika dla młodszych bramkarzy klubu. Dla Brkicia był to transfer do jednego z najbardziej rozpoznawalnych zespołów w Polsce, a jednocześnie przeprowadzka, która nie wymagała poznawania nowej ligi. Początek sezonu 2026/27 pokazał jednak, że Chorwatowi będzie bardzo trudno wywalczyć miejsce w podstawowym składzie. Legia postawiła na Ottó Hindricha, który rozegrał wszystkie piętnaście dotychczasowych spotkań ligowych. Brkić regularnie znajdował się w kadrze meczowej, uczestniczył w treningach i sparingach, ale nie otrzymał szansy w oficjalnym meczu pierwszego zespołu. Wystąpił natomiast w rezerwach Legii, a 14 listopada pojawił się w podstawowym składzie podczas spotkania kontrolnego z Pogonią Grodzisk Mazowiecki.
Trudno przesądzać, czy Brkić w kolejnych miesiącach doczeka się debiutu. W przypadku bramkarzy liczba okazji do gry jest mniejsza niż na innych pozycjach, a szkoleniowcy rzadko decydują się na zmiany, jeśli podstawowy golkiper pozostaje zdrowy. Chorwat nie przeniósł się jednak do Warszawy wyłącznie po to, żeby uczestniczyć w treningach. Ma już 31 lat, jeszcze wiosną regularnie występował w Ekstraklasie, a teraz od kilku miesięcy pozostaje poza oficjalną rywalizacją pierwszej drużyny. Pod względem liczby występów trudno uznać tę zmianę za korzystną.
Hervé Matthys – z Motoru do AIK. W Szwecji zagrał nawet w meczu zakończonym wynikiem 5:6
Hervé Matthys dołączył do Motoru zimą 2025 roku z Beerschotu. Belg miał wcześniej za sobą występy w ADO Den Haag i Excelsiorze Rotterdam, dlatego przychodził do Lublina jako doświadczony obrońca, a nie zawodnik dopiero rozpoczynający seniorską karierę. Pod wodzą Mateusza Stolarskiego szybko zaczął otrzymywać szanse, a w sezonie 2025/26 wystąpił w trzydziestu spotkaniach Ekstraklasy, spędzając na boisku ponad 2100 minut. Był jednym z najczęściej wykorzystywanych zawodników defensywnych Motoru, choć jego umowa wygasała wraz z końcem czerwca. Klub rozważał możliwość dalszej współpracy, ale ostatecznie nie osiągnięto porozumienia w sprawie nowego kontraktu. Matthys opuścił Lublin jako wolny zawodnik, a 13 lipca AIK Sztokholm oficjalnie potwierdziło jego pozyskanie. Belg podpisał umowę do 31 grudnia 2028 roku. Szwedzi przedstawiali go jako lewonożnego środkowego obrońcę, który może poprawić organizację defensywy i jakość wyprowadzania piłki. Dla zawodnika była to okazja do występów w jednym z największych klubów Skandynawii.
Matthys nie potrzebował kilku miesięcy na wywalczenie miejsca w składzie. W czternastu spotkaniach Allsvenskan spędził na boisku ponad tysiąc minut, regularnie rozpoczynając mecze od pierwszej minuty. Występował między innymi przeciwko Malmö FF, Hammarby, IFK Göteborg i Brommapojkarnie. To właśnie ostatnie spotkanie miało wyjątkowo nietypowy przebieg. 10 października AIK przegrało na własnym stadionie z Brommapojkarną aż 5:6. Belg był jednym z obrońców gospodarzy i opuścił boisko dopiero w doliczonym czasie gry.
Jedenastobramkowy mecz trudno traktować jako dobrą wizytówkę defensywy, choć odpowiedzialność za stracone gole nie spoczywa oczywiście wyłącznie na jednym zawodniku. AIK miało w tym sezonie wyraźne problemy z organizacją gry obronnej, a Matthys musiał odnaleźć się w zespole, w którym wyniki nie zawsze odpowiadały oczekiwaniom kibiców. Pod koniec października dodatkowo zmagał się z problemami zdrowotnymi, przez które opuścił spotkanie z IF Elfsborg. Mimo tych trudności Belg po zmianie klubu nie stracił regularności. W Motorze należał do podstawowych obrońców, a w AIK szybko stał się jednym z zawodników regularnie wykorzystywanych przez szkoleniowca. Przeprowadzka do Szwecji nie oznaczała więc dla niego konieczności odbudowywania kariery po długim okresie bez gry.
Bradly van Hoeven – w Motorze dwa gole przez dwa lata, w Szkocji wyrównał ten dorobek po kilku miesiącach
Bradly van Hoeven miał zwiększyć możliwości ofensywne Motoru, ale jego dwuletni pobyt w Lublinie nie przyniósł oczekiwanej skuteczności. Holenderski skrzydłowy dołączył do zespołu we wrześniu 2024 roku, mając za sobą występy w Almere City, TOP Oss i Go Ahead Eagles. Potrafił grać na obu skrzydłach, dysponował dobrą szybkością, ale w Motorze nie wywalczył stabilnej pozycji. W 43 oficjalnych spotkaniach zdobył dwie bramki i zanotował cztery asysty. Dużą część występów rozpoczynał na ławce rezerwowych, a jego dorobek ofensywny pozostawał skromny.
10 czerwca 2026 roku Motor ogłosił, że wygasający kontrakt Holendra nie zostanie przedłużony. Van Hoeven przez kilka tygodni pozostawał bez klubu, zanim zgłosiło się po niego szkockie Livingston. 16 lipca ogłoszono podpisanie dwuletniej umowy z opcją przedłużenia o kolejny sezon. Holender otrzymał koszulkę z numerem 19 i miał wzmocnić drużynę rywalizującą na zapleczu szkockiej ekstraklasy. Interesujące były okoliczności jego pozyskania. Livingston w oficjalnym komunikacie poinformowało, że skrzydłowy został wytypowany przy wykorzystaniu narzędzi analizy danych. Następnie porównano jego profil z zawodnikami występującymi na podobnych pozycjach w szkockim futbolu. Klub uznał, że Holender posiada cechy przydatne w planowanym sposobie gry, mimo że jego statystyki z Ekstraklasy nie wyglądały szczególnie atrakcyjnie. Van Hoeven przeszedł więc z zespołu, w którym nie potrafił regularnie zdobywać bramek, do drużyny przekonanej do jego możliwości na podstawie szerszej analizy.
Początek sezonu w Livingston przyniósł mu dwie bramki w trzynastu występach Scottish Championship. Pierwszą zdobył 22 sierpnia przeciwko Dunfermline Athletic, kiedy efektownym uderzeniem z dystansu pomógł drużynie wygrać 2:0. Kolejne trafienie zanotował 10 października w przegranym 1:2 meczu z Partick Thistle. Holender pojawiał się również na boisku przeciwko Arbroath, Raith Rovers i Greenock Morton, choć nie zawsze rozgrywał pełne spotkania. Dwie bramki w trzynastu meczach nie czynią go jeszcze gwiazdą szkockiej ligi. Van Hoeven zdołał jednak w kilka miesięcy wyrównać dorobek strzelecki z całego pobytu w Motorze. Można przy tym dyskutować o różnicy poziomu między Ekstraklasą a Scottish Championship, ale dla Holendra najważniejsze jest to, że po odejściu z Lublina częściej kończy akcje zespołu i regularniej uczestniczy w grze ofensywnej. Livingston znalazło zawodnika, którego profil odpowiadał potrzebom klubu, choć w Polsce jego statystyki nie zachęcały do szczególnego zainteresowania.
Sergi Samper – po Motorze wybrał Debreczyn, ale szybko doznał kontuzji
Sergi Samper był jednym z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk w historii Motoru po awansie do Ekstraklasy. Hiszpan wychował się w akademii FC Barcelony, występował w pierwszej drużynie katalońskiego klubu, a później reprezentował Granadę, Las Palmas, Vissel Kobe oraz FC Andorra. W Japonii przez kilka lat grał na wysokim poziomie i zdobywał krajowe trofea. Do Lublina trafił latem 2024 roku, wzbudzając zainteresowanie przede wszystkim ze względu na doświadczenie z zagranicznych rozgrywek. W Motorze dość szybko stał się jednym z ważniejszych zawodników środka pola. Nie imponował szybkością ani statystykami strzeleckimi, ale potrafił utrzymywać piłkę pod presją rywali i organizować rozegranie. W sezonie 2025/26 wystąpił w trzydziestu spotkaniach Ekstraklasy, regularnie otrzymując szanse od Mateusza Stolarskiego. Mimo tego klub zdecydował się nie przedłużać wygasającego kontraktu. 19 czerwca oficjalnie ogłoszono zakończenie współpracy.
Hiszpan szybko znalazł nowego pracodawcę. 29 czerwca Debreceni VSC poinformowało o podpisaniu z nim rocznej umowy z możliwością przedłużenia o kolejny sezon. Węgierski klub podkreślał doświadczenie Sampera, jego przeszłość w Barcelonie oraz znajomość z trenerem Gertem Remmelem, z którym wcześniej współpracował w Motorze. Pomocnik trafiał więc do drużyny, której szkoleniowiec dobrze znał jego możliwości i sposób gry. Początek pobytu na Węgrzech skomplikowała jednak kontuzja mięśnia dwugłowego uda. Samper nie mógł regularnie uczestniczyć w pierwszych spotkaniach sezonu, a powrót do treningów i rywalizacji meczowej następował stopniowo. We wrześniu zaczął otrzymywać krótkie szanse z ławki rezerwowych. Wystąpił między innymi przeciwko Paksi FC, ale jeszcze w październikowym meczu z Ferencvárosem nie pojawił się na murawie.
Więcej minut zaczął otrzymywać dopiero w drugiej połowie października. Zagrał przeciwko Zalaegerszegowi, a następnie znalazł się w podstawowym składzie wyjazdowego spotkania z Honvédem, które Debreczyn wygrał 2:0. W kolejnych tygodniach występował również przeciwko Puskás Akadémii i Újpestowi. Nie zdobył bramki ani nie zanotował asysty, ale powoli odzyskiwał możliwość regularnej gry. W Lublinie Hiszpan przez dwa sezony należał do najważniejszych pomocników drużyny. Na Węgrzech zaczął od rehabilitacji i stopniowego powrotu do pełnych obciążeń. Nadal ma szansę odegrać ważną rolę w Debreczynie, ale jego pierwsze miesiące po opuszczeniu Motoru upłynęły przede wszystkim pod znakiem problemów zdrowotnych.
Renat Dadashov – 22 mecze bez gola, trzy miesiące bez klubu i kontuzja na Ukrainie
Renat Dadashov miał być jedną z ciekawszych opcji ofensywnych Motoru przed sezonem 2025/26. Reprezentant Azerbejdżanu trafił do Lublina po występach w Radomiaku, gdzie w dwunastu spotkaniach Ekstraklasy zdobył dwie bramki i zanotował dwie asysty. Wcześniej grał między innymi w Grasshoppers Zurych, Ankaragücü oraz klubach portugalskich. Na początku kariery był także związany z Wolverhampton Wanderers. Do Motoru przychodził więc zawodnik posiadający doświadczenie z kilku lig i reprezentacji narodowej. W Lublinie nie potrafił jednak odzyskać skuteczności. W 22 oficjalnych spotkaniach spędził na boisku nieco ponad 500 minut, nie zdobywając bramki ani nie notując asysty. Większość meczów rozpoczynał na ławce rezerwowych, a z czasem jego występy ograniczały się do krótkich wejść w końcówkach. Już zimą Motor umieścił go na liście transferowej, ale napastnik nie znalazł nowego pracodawcy. Ostatecznie pozostał w Lublinie do końca sezonu, a 28 maja poinformowano o zakończeniu współpracy.
Dadashov przez kolejne miesiące pozostawał bez klubu. W mediach pojawiały się informacje o możliwości powrotu do Azerbejdżanu, ale ostatecznie we wrześniu zdecydował się na przeprowadzkę do Bukowyny Czerniowce. Ukraiński beniaminek ekstraklasy podpisał z nim roczny kontrakt. Dla napastnika była to okazja do regularnej gry po bardzo trudnym sezonie w Polsce, a jednocześnie kolejny zagraniczny kierunek w karierze. Początek pobytu na Ukrainie nie przyniósł natychmiastowego przełamania. 13 września Dadashov pojawił się na boisku w końcówce spotkania z Zorią Ługańsk, zakończonego remisem 1:1. Później otrzymywał kolejne szanse przeciwko Metalistowi 1925 Charków i Polissii Żytomierz. W trzech pierwszych występach ligowych nie zdobył bramki ani nie zanotował asysty. Zagrał także w Pucharze Ukrainy, ale nadal czekał na pierwsze trafienie.
W październiku jego sytuacja dodatkowo się skomplikowała. Podczas zgrupowania reprezentacji Azerbejdżanu doznał kontuzji mięśnia uda. Badania wykazały naderwanie mięśnia, a lekarze przewidywali, że powrót do gry będzie możliwy najwcześniej pod koniec listopada. Napastnik rozpoczął rehabilitację, ale nie mógł uczestniczyć w kolejnych spotkaniach Bukowyny. Dla 27-letniego zawodnika ostatnie kilkanaście miesięcy było wyjątkowo nieudane. W Motorze nie zdobył bramki przez cały sezon, później przez niemal trzy miesiące pozostawał bez pracodawcy, a po przenosinach do Ukrainy szybko doznał kontuzji. Dadashov nie jest piłkarzem pozbawionym doświadczenia, ale od dłuższego czasu nie potrafi przełożyć go na regularne występy i gole. W Bukowynie będzie musiał najpierw odzyskać pełną sprawność, a dopiero później spróbować przełamać strzelecką niemoc.
Mathieu Scalet – po Motorze trafił do Odry Opole. Jesienią zniknął ze składu
Mathieu Scalet spędził w Motorze trzy sezony i był jednym z zawodników, którzy pomogli klubowi awansować do Ekstraklasy. Francuz trafił do Lublina latem 2023 roku z Podbeskidzia Bielsko-Biała, mając wcześniej doświadczenie z występów w Śląsku Wrocław i jego rezerwach. W sezonie 2023/24 rozegrał 26 spotkań na zapleczu Ekstraklasy, zdobywając dwie bramki i notując asystę. Podczas kolejnych rozgrywek regularnie pojawiał się również na najwyższym poziomie, choć wraz ze wzrostem konkurencji jego rola zaczęła maleć. W sezonie 2024/25 wystąpił w 26 spotkaniach Ekstraklasy, zdobywając bramkę i notując dwie asysty. Rok później rozegrał dwadzieścia ligowych meczów i dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, ale coraz częściej pojawiał się na boisku jako rezerwowy. Po zakończeniu rozgrywek Motor zdecydował się nie przedłużać jego kontraktu. Scalet odszedł po trzech latach, a 18 czerwca podpisał umowę z Odrą Opole, obowiązującą do czerwca 2028 roku, z opcją przedłużenia o kolejny sezon.
Początek pobytu na zapleczu Ekstraklasy wyglądał obiecująco. Francuz rozgrywał pełne spotkania przeciwko Chrobremu Głogów, Warcie Poznań i Podbeskidziu Bielsko-Biała. W sierpniowym meczu z Wartą zanotował również asystę, pomagając Odrze wygrać 3:1. Wszystko wskazywało na to, że po odejściu z Motoru będzie jednym z podstawowych zawodników opolskiego zespołu.
Jesienią sytuacja zaczęła się jednak zmieniać. Scalet coraz rzadziej pojawiał się w podstawowym składzie, a liczba jego minut systematycznie malała. We wrześniu kilkukrotnie otrzymywał jedynie krótkie szanse, a po październikowym spotkaniu z Miedzią Legnica przestał występować w lidze. W dostępnych zestawieniach ma dziewięć ligowych występów, 491 minut i jedną asystę. Nie ma potwierdzonych informacji pozwalających jednoznacznie wyjaśnić, dlaczego Francuz stracił miejsce w rotacji. Nie należy więc przypisywać tego wyłącznie słabej formie czy decyzjom szkoleniowca. Wiadomo natomiast, że piłkarz, który jeszcze wiosną występował w Ekstraklasie, po przeprowadzce do Opola początkowo grał regularnie, lecz w kolejnych tygodniach niemal całkowicie zniknął z ligowych protokołów.
Kto jeszcze opuścił Motor Lublin?
Lista zawodników, którzy rozstali się z Motorem latem 2026 roku, nie ograniczała się do obcokrajowców opisanych powyżej. Wśród czternastu odchodzących piłkarzy znalazło się również kilku Polaków, którzy wcześniej odgrywali istotne role w drużynie. Michał Król przeniósł się do Wisły Płock, Bartosz Wolski wybrał GKS Katowice, Kacper Karasek został zawodnikiem Radomiaka, a Jakub Łabojko podpisał kontrakt z Piastem Gliwice. Arkadiusz Najemski trafił do Warty Poznań, Filip Wójcik do Ruchu Chorzów, natomiast Paweł Stolarski również zakończył pobyt w Lublinie. Osobną historią jest transfer Brighta Ede do Deportivo La Coruña. Młody obrońca, urodzony w Warszawie i reprezentujący Polskę na poziomie młodzieżowym, przeniósł się do hiszpańskiego klubu, który widzi w nim duży potencjał rozwojowy. Chociaż Ede posiada zagraniczne korzenie, nie został uwzględniony w zestawieniu dotyczącym obcokrajowców, ponieważ występuje w młodzieżowych reprezentacjach Polski.


