Odeszli z Lecha Poznań. Jeden strzela w Norwegii, drugi nie zadebiutował w Niemczech. Co u pozostałych?

Bryan Fiabema nie potrafił przekonać do siebie Nielsa Frederiksena, ale po odejściu z Lecha Poznań zaczął zdobywać bramki we Fredrikstad. Antonio Milić po pięciu i pół roku spędzonych w Kolejorzu przeniósł się do Wieczystej Kraków, a Plamen Andreew, który nie zdołał wywalczyć miejsca w bramce mistrzów Polski, został podstawowym zawodnikiem węgierskiego Debreczyna. Znacznie gorzej wyglądają losy Gísliego Thórdarsona, który po wypożyczeniu do St. Pauli nie rozegrał jeszcze ani jednego spotkania. Sprawdziliśmy, jak radzą sobie zagraniczni piłkarze, którzy opuścili Lecha zimą i latem 2026 roku. Wśród nich znaleźli się zarówno zawodnicy sprzedani definitywnie, jak i ci, którzy nadal pozostają związani z poznańskim klubem.

Bryan Fiabema – w Lechu zdobył dwie bramki, w Norwegii potrzebował siedmiu meczów na trzy gole

Bryan Fiabema przez dwa lata próbował wywalczyć miejsce w ofensywie Lecha Poznań, ale nigdy nie stał się zawodnikiem, na którego regularnie stawiał Niels Frederiksen. Norweg trafił do Kolejorza latem 2024 roku z rezerw Realu Sociedad, mając za sobą szkolenie w akademii Chelsea oraz występy w młodzieżowych drużynach kilku europejskich klubów. W Poznaniu miał stopniowo rozwijać się u boku Mikaela Ishaka, jednak konkurencja okazała się zbyt duża. Pierwszy sezon Ekstraklasy zakończył bez zdobytej bramki, a w kolejnych rozgrywkach zanotował tylko dwa trafienia w dziesięciu występach. Spędził wtedy na boisku 289 minut, co dobrze pokazuje, jak niewielką rolę odgrywał w drużynie. Podczas zimowego okna transferowego Lech zdecydował się wypożyczyć napastnika do ADO Den Haag. Holenderski klub prowadził wówczas w Eerste Divisie i walczył o powrót do Eredivisie. Fiabema zaczął otrzymywać więcej szans, choć nadal nie imponował skutecznością. W szesnastu ligowych spotkaniach zdobył trzy bramki i zanotował asystę. Szczególnie dobrze zaprezentował się w kwietniu przeciwko RKC Waalwijk, kiedy dwukrotnie wpisał się na listę strzelców w wygranym 5:1 meczu. W Holandii spędził na boisku 825 minut, czyli niemal trzykrotnie więcej niż podczas poprzedniej rundy w Ekstraklasie.

Po zakończeniu wypożyczenia Fiabema wrócił do Poznania, ale nie znalazł miejsca w planach sztabu szkoleniowego. 25 sierpnia Lech oficjalnie ogłosił jego definitywny transfer do Fredrikstad FK. Dla 23-letniego napastnika oznaczało to powrót do ojczyzny po kilku latach spędzonych w Anglii, Hiszpanii, Polsce i Holandii. Norweg wreszcie miał okazję występować w lidze, którą znał jeszcze z początków kariery w Tromsø. Pierwsze tygodnie we Fredrikstad przyniosły wyraźną poprawę skuteczności. Fiabema zdobył trzy bramki w siedmiu spotkaniach Eliteserien, spędzając na boisku około 475 minut. Pierwszego gola strzelił 4 września przeciwko Bodø/Glimt, a kolejne trafienia zanotował w październiku przeciwko Vikingowi i Molde. Szczególnie interesujące jest to, że zdobywał bramki z przeciwnikami należącymi do najbardziej rozpoznawalnych klubów w Norwegii. Nie zawsze pomagało to Fredrikstad w zdobywaniu punktów, ponieważ spotkanie z Molde zakończyło się porażką aż 1:5, ale sam napastnik zaczął regularnie wpisywać się na listę strzelców.

Na początku listopada Fiabema opuścił mecz z Brann z powodu problemów z plecami. Wydaje się jednak, że liga norweska to dla niego dobre miejsce do rozwoju, i że jest w stanie osiągnąć tam zdecydowanie więcej niż na polskich boiskach.

Antonio Milić – po trzech mistrzostwach Polski przeniósł się do Wieczystej

Antonio Milić był jednym z ostatnich zawodników Lecha pamiętających jeszcze mistrzostwo Polski z 2022 roku. Chorwat trafił do Poznania zimą 2021 roku z Anderlechtu i przez pięć i pół sezonu należał do ważniejszych postaci defensywy. Zdobył z Kolejorzem trzy mistrzostwa Polski, w latach 2022, 2025 i 2026, a także uczestniczył w historycznym awansie do ćwierćfinału Ligi Konferencji. Był ceniony za doświadczenie, umiejętność wyprowadzania piłki lewą nogą i możliwość występowania na kilku pozycjach. W ostatnich miesiącach coraz częściej musiał jednak rywalizować o miejsce w składzie z młodszymi obrońcami.

27 czerwca Lech oficjalnie poinformował, że wygasający kontrakt Milicia nie zostanie przedłużony. Chorwat opuścił Poznań po ponad pięciu latach, w trakcie których stał się jednym z najbardziej utytułowanych zagranicznych zawodników klubu. Nie zdecydował się jednak na powrót do ojczyzny ani przeprowadzkę do innej zagranicznej ligi. Wybrał Wieczystą Kraków, która po awansie do Ekstraklasy kontynuowała budowanie kadry opartej na zawodnikach z dużym doświadczeniem. W zespole spotkał między innymi Mikkela Maigaarda, Lucasa Piazóna i Tobiasa Christensena.

Już na początku sezonu Milić miał okazję zagrać przeciwko Lechowi. Wieczysta przegrała wówczas 1:2, a Chorwat wystąpił przeciwko drużynie, z którą jeszcze kilka tygodni wcześniej świętował mistrzostwo Polski. W krakowskim klubie szybko stał się podstawowym obrońcą. W trzynastu spotkaniach Ekstraklasy rozegrał 956 minut, a jedenaście meczów rozpoczynał od pierwszej minuty. Szczególnie nietypowy przebieg miało spotkanie z Widzewem Łódź 18 września. Milić najpierw skierował piłkę do własnej bramki, a później w 80. minucie zdobył gola dla Wieczystej, ustalając wynik na 2:2. Było to jego pierwsze ligowe trafienie w nowych barwach. Chorwat nadal regularnie występuje na poziomie Ekstraklasy, choć zamiast walczyć o kolejne mistrzostwo Polski, pomaga beniaminkowi w pierwszym sezonie po awansie. Pod względem liczby otrzymywanych minut nie może jednak narzekać na zmianę klubu.

Plamen Andreew – w Lechu rezerwowy, w Debreczynie broni niemal wszystko

Plamen Andreew trafił do Lecha w styczniu 2026 roku na zasadzie półrocznego wypożyczenia z Feyenoordu Rotterdam. Bułgarski bramkarz miał za sobą regularne występy w Lewskim Sofia, gdzie jeszcze jako nastolatek potrafił wywalczyć miejsce w pierwszym składzie. Po przenosinach do Holandii jego sytuacja znacząco się jednak zmieniła. W Feyenoordzie praktycznie nie grał, dlatego wypożyczenie do Poznania miało być okazją do odzyskania regularności. Problem polegał na tym, że Bartosz Mrozek prezentował bardzo dobrą dyspozycję i nie dawał Nielsowi Frederiksenowi powodów do zmiany podstawowego bramkarza.

Andreew zakończył pobyt w Lechu bez wywalczenia miejsca w pierwszej jedenastce. Klub nie zdecydował się na jego wykup, a wypożyczenie oficjalnie dobiegło końca w czerwcu. Bułgar nie wrócił jednak do Feyenoordu na dłużej. Podpisał trzyletni kontrakt z Debreceni VSC, występującym w węgierskiej ekstraklasie. W przeciwieństwie do sytuacji w Poznaniu nowy klub od początku traktował go jako kandydata do regularnej gry. W pierwszych dwunastu spotkaniach ligi węgierskiej spędził na boisku 1065 minut. Stracił trzynaście bramek, zachował cztery czyste konta, a jego skuteczność obronionych strzałów wynosiła 75,5 procent. Bułgar szybko stał się jednym z podstawowych zawodników Debreczyna, a jego interwencje miały duże znaczenie również w spotkaniach z wymagającymi rywalami.

10 października przeciwko Ferencvárosowi obronił cztery z pięciu celnych strzałów i pomógł drużynie w wywalczeniu remisu 1:1. W kolejnym spotkaniu z Zalaegerszegiem zanotował pięć skutecznych interwencji, a Debreczyn wygrał 3:0. Później zachował również czyste konto przeciwko Honvédowi. Dla 21-letniego bramkarza był to jeden z pierwszych od dłuższego czasu okresów, w których mógł rozgrywać kilka pełnych spotkań z rzędu. Andreew nie otrzymał takiej szansy ani w Feyenoordzie, ani w Lechu. Po przeprowadzce na Węgry szybko pokazał, że potrafi być podstawowym bramkarzem zespołu występującego na najwyższym poziomie rozgrywkowym. Trudno mówić o wielkiej stracie Kolejorza, ponieważ Bułgar był jedynie wypożyczony, a Lech miał w składzie dobrze dysponowanego Mrozka (a obecnie Lisa). Dla samego zawodnika wyjazd do Debreczyna okazał się jednak znacznie korzystniejszy niż pobyt w Polsce.

Gísli Thórdarson – miał rozwijać się w St. Pauli, ale od sierpnia leczy kontuzję

Gísli Thórdarson miał być jednym z ciekawszych młodych pomocników Lecha Poznań. Islandczyk dołączył do drużyny zimą 2025 roku z Víkinguru Reykjavík, mając za sobą występy w lidze islandzkiej i młodzieżowych reprezentacjach kraju. W Poznaniu stosunkowo szybko zaczął otrzymywać szanse, jednak problemy zdrowotne regularnie utrudniały mu rozwój. Przeszedł operację barku, a później musiał opuszczać kolejne treningi i spotkania. Mimo tego zdołał zadebiutować w seniorskiej reprezentacji Islandii, co potwierdzało, że nadal jest zawodnikiem dostrzeganym przez sztab narodowej drużyny.

W Lechu rozegrał 34 oficjalne spotkania, zdobywając dwie bramki i notując dwie asysty. Nie był pomocnikiem, którego oceniano przede wszystkim na podstawie statystyk ofensywnych. Miał zapewniać dynamikę w środku pola, pomagać w odbiorze piłki i uczestniczyć w budowaniu akcji. W Poznaniu nie wywalczył jednak niepodważalnej pozycji, dlatego przed sezonem 2026/27 zdecydowano się na kolejne wypożyczenie. 7 sierpnia Lech ogłosił przeprowadzkę Islandczyka do FC St. Pauli. Niemiecki klub po spadku z Bundesligi przygotowywał się do walki o szybki powrót do elity, a w umowie znalazła się możliwość definitywnego wykupu zawodnika. Thórdarson miał otrzymać szansę rywalizacji w intensywnych rozgrywkach 2. Bundesligi, jednak już na początku pobytu w Hamburgu doznał poważnej kontuzji mięśnia uda.

Początkowo wydawało się, że przerwa potrwa kilka tygodni, ale problemy okazały się znacznie poważniejsze. Do połowy listopada Islandczyk nie rozegrał ani jednego spotkania w 2. Bundeslidze. Niemieckie media nadal wymieniają go wśród długotrwale kontuzjowanych zawodników St. Pauli, a szkoleniowiec Marcel Rapp nie może korzystać z jego usług. W listopadzie pojawiły się nawet informacje sugerujące, że Thórdarson może nie wystąpić już w żadnym oficjalnym meczu w 2026 roku. Wypożyczenie do Niemiec miało umożliwić 22-latkowi częstszą grę niż w Lechu, ale przez pierwsze miesiące nie przyniosło mu nawet debiutu. Islandczyk pozostaje zawodnikiem Kolejorza, a jego dalsza przyszłość zależy przede wszystkim od powrotu do zdrowia. St. Pauli ma możliwość wykupu pomocnika, lecz na razie nie mogło ocenić jego przydatności w oficjalnym spotkaniu.

Timothy Ouma – z Lecha przez Slavię Praga do Charltonu. W Anglii gra niewiele

Timothy Ouma spędził w Lechu sezon 2025/26 na zasadzie wypożyczenia ze Slavii Praga. Kenijski pomocnik miał wcześniej za sobą udany okres w szwedzkim IF Elfsborg, skąd trafił do Czech. W Poznaniu szybko zaczął otrzymywać szanse, a Niels Frederiksen wykorzystywał przede wszystkim jego warunki fizyczne, dynamikę i umiejętność odbioru piłki. Ouma potrafił zabezpieczać środek pola i pomagać zespołowi w odzyskiwaniu posiadania, choć pod bramką przeciwnika rzadko uczestniczył w akcjach zakończonych golem.

W Ekstraklasie rozegrał 27 spotkań, notując jedną asystę. Spędził na boisku ponad 1500 minut, a dodatkowo występował w krajowych i europejskich pucharach. Nie był więc jedynie rezerwowym, ale Lech nie zdecydował się na kontynuowanie współpracy po zakończeniu wypożyczenia. Kenijczyk wrócił do Slavii Praga, która już latem ponownie rozpoczęła poszukiwania klubu mogącego zapewnić mu regularną grę. 10 sierpnia Charlton Athletic ogłosił wypożyczenie Oumy do końca sezonu 2026/27 z opcją wykupu. Dla 22-letniego pomocnika była to możliwość gry w Championship, jednej z najbardziej wymagających fizycznie lig Europy. Angielski klub liczył na jego doświadczenie zdobyte w Szwecji, Czechach i Polsce, ale początek współpracy nie wyglądał szczególnie obiecująco.

W pierwszych trzech ligowych występach Ouma uzbierał zaledwie 120 minut. Tylko raz znalazł się w podstawowym składzie, dwukrotnie pojawiając się na boisku jako rezerwowy. Wystąpił również w Pucharze Ligi Angielskiej, gdzie Charlton rywalizował z Tottenhamem. Później coraz rzadziej otrzymywał okazje do gry, a jego pozycja w zespole pozostawała daleka od tej, którą miał w Lechu.

Ian Hoffmann – z mistrza Szwecji wróci do Lecha. Kolejne wypożyczenie bez przełomu

Ian Hoffmann trafił do Lecha latem 2024 roku z norweskiego Moss FK, ale przez większą część pobytu był zawodnikiem regularnie wysyłanym na wypożyczenia. Amerykanin posiadający również niemieckie obywatelstwo może występować na prawej stronie defensywy lub jako wahadłowy. W Poznaniu miał jednak bardzo silną konkurencję, dlatego trudno było oczekiwać, że szybko stanie się podstawowym zawodnikiem. W lutym 2025 roku został wypożyczony do Kristiansund BK, gdzie regularnie występował w norweskiej ekstraklasie. Następnie trafił do Hamarkameratene, również grającego w Eliteserien. Lech korzystał z możliwości wysyłania obrońcy do klubów, w których mógł zdobywać doświadczenie, ale po kolejnych powrotach do Poznania nadal nie znajdował dla niego miejsca w pierwszej drużynie. Latem 2026 roku pojawiła się natomiast okazja do przeprowadzki do mistrza Szwecji.

17 lipca Lech ogłosił wypożyczenie Hoffmanna do Mjällby AIF. Klub przygotowywał się do rywalizacji w europejskich pucharach, a Amerykanin miał zwiększyć konkurencję na prawej stronie defensywy. Przeprowadzka wyglądała interesująco, ponieważ oznaczała możliwość gry w zespole, który zdołał przełamać dominację największych szwedzkich klubów. Hoffmann nie wywalczył jednak miejsca w podstawowym składzie. W ośmiu spotkaniach Allsvenskan rozegrał 272 minuty, nie zdobywając bramki ani nie notując asysty. Większość meczów rozpoczynał na ławce rezerwowych, a okazje otrzymywał również w europejskich pucharach. Występował między innymi przeciwko Slovanowi Bratysława i Salzburgowi, choć także w tych rozgrywkach nie należał do podstawowych zawodników. 15 listopada szwedzkie media poinformowały, że Mjällby nie zamierza kontynuować współpracy po zakończeniu wypożyczenia. Sportowy dyrektor klubu potwierdził, że Hoffmann opuści zespół po sezonie. Dla Amerykanina oznacza to kolejny powrót do Lecha, z którym nadal jest związany kontraktem. W Norwegii regularnie występował, natomiast w Szwecji nie zdołał utrzymać podobnej liczby minut. Poznański klub będzie więc musiał ponownie zdecydować, czy widzi dla niego miejsce w kadrze, czy lepszym rozwiązaniem okaże się kolejna przeprowadzka.

Taofeek Ismaheel – po Lechu wrócił do Górnika, a kilka tygodni później trafił do Karabachu

Taofeek Ismaheel spędził w Lechu sezon 2025/26 na zasadzie wypożyczenia z Górnika Zabrze. Nigeryjski skrzydłowy był wcześniej jednym z zawodników wyróżniających się szybkością i dynamiką na polskich boiskach. W Poznaniu miał zwiększyć konkurencję w ofensywie, jednak nie zawsze potrafił przełożyć swoje możliwości na bramki i asysty. W Ekstraklasie rozegrał 34 spotkania, zdobywając cztery bramki, a we wszystkich rozgrywkach zanotował także cztery asysty. Często występował jako rezerwowy, choć zdarzały mu się mecze, w których odgrywał ważną rolę w ofensywie Kolejorza. Lech nie zdecydował się na definitywne pozyskanie zawodnika. W czerwcu oficjalnie potwierdzono zakończenie wypożyczenia, a Ismaheel wrócił do Górnika Zabrze. Nigeryjczyk rozpoczął przygotowania do sezonu 2026/27 pod wodzą Michala Gašparíka i wystąpił w pierwszych spotkaniach Ekstraklasy oraz europejskich pucharów. Nie pozostał jednak na Roosevelta do końca letniego okna transferowego.

Pod koniec sierpnia zainteresowanie skrzydłowym wykazał Karabach Agdam. Azerski klub regularnie uczestniczy w europejskich pucharach i poszukiwał zawodników mogących zwiększyć konkurencję w ofensywie. Górnik zdecydował się na sprzedaż Nigeryjczyka, a 27 sierpnia oficjalnie ogłoszono transfer definitywny. W pierwszych czterech spotkaniach azerskiej ekstraklasy Ismaheel spędził na boisku około 200 minut i zanotował dwie asysty. Nie zdobył bramki, a część występów rozpoczynał na ławce rezerwowych. Otrzymywał również okazje do gry w europejskich pucharach, jednak nie stał się od razu jednym z podstawowych zawodników Karabachu. Nigeryjczyk w ciągu kilku miesięcy zmienił trzy kluby. Najpierw zakończył wypożyczenie w Lechu, później wrócił do Górnika, a następnie przeniósł się do Azerbejdżanu. Każdy z tych zespołów korzystał z niego w nieco innej roli, ale tylko w Poznaniu rozegrał pełny sezon. Karabach może być dla niego kolejną okazją do regularnej gry w europejskich pucharach, choć na razie musi walczyć o miejsce w podstawowym składzie.

Podobne

AUTOPROMOCJA Masz dziecko w wieku 7–18 lat? Sprawdź bezpłatną grę edukacyjną Misja: Bezpieczni →