Niewiele zabrakło, aby Wisła Kraków i Radomiak Radom nie zmierzyły się dziś ze sobą przez początkową decyzję o niewpuszczeniu kibiców z Krakowa na trybunę. W kuluarach udało się dojść do porozumienia, ale może lepiej by było, gdyby spotkanie się nie odbyło? Bezbramkowy remis to jedno, lecz po starciu usposobionych ofensywnie drużyn oczekiwalibyśmy więcej. Tymczasem Warchoły w ataku były nadzwyczaj skromne, a Biała Gwiazda popisywała się indolencją strzelecką.
Historia wokół meczu okazała się znacznie ciekawsza niż sama jego zawartość. Trochę kazano nam bowiem czekać na ostatnie ekstraklasowe danie tego dnia. W związku z decyzją wojewody mazowieckiego o niewpuszczeniu kibiców Wisły długo wydawało się, że mecz nie odbędzie się. Ostatecznie krakowscy działacze z Jarosławem Królewskim na czele ugrali swoje, bo sympatyków Białej Gwiazdy wpuszczono, i podjęli decyzję – gramy.
Rzut wolny za rzutem wolnym i… rzut wolny
Pierwsza połowa jednak niezbyt wynagrodziła konieczność wydłużonego oczekiwania na rozpoczynający rywalizację gwizdek sędziego, szczególnie kibicom zgromadzonym na trybunach. Co prawda na boisku energii nie brakowało, ale niewiele to dawało przy fizycznej grze, w której wiele ciekawych akcji było przedwcześnie kasowanych, również nieprzepisowo. Właściwie im dalej wchodziliśmy w spotkanie, tym coraz częściej zamieszanie pod obiema szesnastkami wynikało z rzutów wolnych, których łącznie podyktowano aż 15.
Najciekawsze rzeczy działy się w ciągu pierwszych 20 minut. W tym czasie to Krakowianie byli bardziej przekonywujący w swoich działaniach. Regularnie uruchamiali skrzydła obstawione przez Marko Bozicia oraz Frederico Duarte i z ich stref testowali koncentrację przeciwnej defensywy. Naprawdę konkretnych okazji nie udało się im stworzyć, ale nie zmienia to faktu, że Adrian Dieguez dwukrotnie musiał wybijać zmierzającą do bramki piłkę. Najpierw w 5. minucie zatrzymał główkę Angela Rodado, a 5 minut później Duarte. Odpowiedź Radomiaka przyszła dopiero w 18. minucie, kiedy niekryty Conrado obił słupek.
A Dieguez najpierw został swoistym bohaterem, by potem musieć zejść z boiska – przy wykonywaniu długiego podania źle postawił stopę i przeciążył kostkę. Jego pozycję zajął Jan Grzesik, a na boisku zameldował się Che Nunnely. Osłabienie nie wpłynęło jakoś bardzo negatywnie na szczelność obrony Warchołów. Choć przyjezdni dochodzili do wielu mniej groźnych sytuacji, zwłaszcza w ostatnich 10 minutach, to raczej robili to ze stojącej piłki. Może nawet Radomianie odnieśli pewną korzyść, bo po zmianie nieco się otworzyli i nawet jeśli nadal nie było po ich stronie konkretów, to przynajmniej zaczęli istnieć.
Bez rozstrzygnięcia
Po przerwie w sumie niewiele się zmieniło. Dalej wskazanie wiodącej strony wiązało się ze sporą trudnością. W pojedynkach nikt nie odpuszczał, przez co w centralnej strefie było mało miejsca i popełniano sporo fauli. Niewielkie pole do popisu miały techniczne diamenciki pokroju Luquinhasa, Duarte czy Bozicia. Posiadanie piłki nieustannie przechodziło od zespołu do zespołu. W strefie ataku obie ekipy spędzały mało czasu.
Z pewną nadzieją odebraliśmy więc roszady w składach. John Carver wpuścił Romario Baro oraz Fernanda Goure, Mariusz Jop zaś delegował Elie Youana i Juliana Lelievelda. Lepiej przyjęły się rotacje u gospodarzy, którzy wreszcie się przebudzili. Zmiennicy mieli w tym swój ważny udział. Youan już po 2 minutach od wejścia oddał pierwszy strzał, a niedługo później drugi. Lelieveld z kolei brał czynny udział w pressingu, a także początkowaniu ataków oraz zapewnianiu płynności.
Biała Gwiazda prezentowała jednak zbyt niski poziom skuteczności, a w bramce czujność zachowywał Filip Majchrowicz. Golkiper obronił trzy strzały, w tym ciekawą próbę Rodado z rzutu wolnego. I gdyby spełniła się maksyma, że niewykorzystane sytuacje lubią się mścić, wcale byśmy się nie zdziwili. W końcówce Radomiaka było stać jeszcze na zryw, ale bez efektów. Gole więc nie padły, padł za to remis. Remis z takich remisów, które raczej wywołują poczucie straconych 90 minut z życia.


