Podczas przerwy reprezentacyjnej wypada ci z gry kluczowy zawodnik. Bez niego twoja siła ofensywna jest okrojona do granic możliwości. Trzech stoperów nie może zagrać – dwóch za kartki, jeden ma uraz. Przez to musisz na środku obrony wystawić nominalnego środkowego pomocnika. Grasz z wicemistrzem Polski i drużyna z czołówki tabeli. W pierwszej połowie rywal ma karnego, trafia gola ze spalonego, a Ty masz problem z wymianą dwóch celnych podań. Na koniec i tak wygrywasz. Nazywasz się Zagłębie Lubin.
Na papierze sytuacja drużyny trenera Leszka Ojrzyńskiego wyglądała słabo. Sam brak trzech podstawowych środkowych obrońców przy bardzo defensywnym stylu gry powodowało, że mecz z Górnikiem Zabrze stawał się trudniejszy. Ostateczny cios, jakim był uraz Marcela Reguły, sprawiał, że brano się myśleć o starciu z mocnym rywalem. Tymczasem pierwsza połowa była splotem dziwnych wydarzeń.
Zagłębie – jak to ma w zwyczaju – najlepiej czuło się w obronie. Górnik bardzo długo bił głową w mur, ruchliwy Maksym Chłań próbował przełamać defensywę, lecz nie mógł się przebić przez zasieki. Zabrzanie oddali parę strzałów, lecz Zlatan Alomerović sobie z nimi radził. W 34. minucie właśnie ten wyróżniający się ukraiński skrzydłowy stanął przed doskonałą szansą – sędzia Szymon Marciniak podyktował rzut karny. Jak wiemy z informacji dziennikarza Canal+ Sport, z jedenastu metrów miał uderzać Rafał Janicki. Samowolka Chłania skończyła się natomiast źle dla drużyny z Górnego Śląska. Fatalny strzał, interwencja nogami bramkarza i dalej 0:0 na tablicy wyników. Gol też padł niedługo później. Erik Prekop był jednak na minimalnym spalonym, co pokazały powtórki systemu VAR. Trend był jednak widoczny – Zabrzanie mają środki, żeby wreszcie wyjść na prowadzenie.
Gra gospodarzy ograniczała się za to do walki fizycznej i długiej piłki na wolne pole. Tam wybiegany Jakub Sypek miał za zadanie dobiec do futbolówki i zrobić coś z niczego. Nie jest niespodzianką, że raczej mu się nie udawało. Życie nauczyło nas jednak, że w Zagłębie się nie wątpi. Trener Leszek Ojrzyński zna bowiem pradawne sztuczki i tym razem natchnął mocą Jakuba Kolana. Pomocnik Miedziowych dostał piłkę po rzucie rożnym, widząc bierność rywali podprowadził ją sobie i odpalił rakietę w kierunku długiego słupka. Taki gol do szatni to prawdziwe arcydzieło. Sceptycy znów musieli zwiesić głowę.
Górnik Zabrze sam napytał sobie biedy
Skromne prowadzenie i mecz u siebie? Wszyscy wiedzieliśmy, jak będzie wyglądała druga połowa. Mogliśmy się spodziewać pokazu sztuki gry defensywnej, poświęcenia się dla drużyny i modlenia się o to, aby dowieźć wynik do samego końca. Układ sił jednak szybko się pozmieniał – Rafał Janicki nadepnął Kocabę, dostał drugą żółtą kartkę i udał się do szatni. Michal Gasparik uznał, że ma tego dość i zmienia tryb na super ofensywny. Wymieniony prawie cały przód, dorzucono drugiego napastnika, do środka pola wszedł nastawiony na kreację Kaper Urbański i trzeba było czekać na efekty.
Górnik nie zaczął jednak grać jak z nut – wciąż oglądaliśmy brzdękanie w struny Miedziowych. Zagłębie grało sobie piłką, wykorzystywało brak jednego piłkarza, a w pojedynku na zmiany prowadzenie objął trener Ojrzyński. Michalis Kosidis z przeciwnikiem na plecach zagrał piłkę na lewą stronę do niekrytego Szymona Łyczki, a ten ograł Ondreja Zmrzlego i spokojnie wykończył całą akcję.
Naprawdę słabo się patrzyło na Zabrzan, którzy nie mieli argumentów, aby powalczyć chociaż o gola kontaktowego. Zmiany nie wniosły nic pozytywnego, wpuszczenie nastoletniego Ksawerego Semika świata też nie zbawiło. Zagłębie kontrolowało sobie grę i dobrze zarządzało meczem. Korzystając z przewagi liczebnej Lubinianie trzymali piłkę daleko od swojej bramki, przez co minimalizowali ryzyko. Wynik dowieziony, rywal ograny, czołówka lekko podgoniona.


