Lech Poznań ustanowił kolejny rekord klubowy. Po niedzielnym zwycięstwie 1:0 nad GKS-em Katowice podopieczni Nielsa Frederiksena mają już 35 punktów w czternastu spotkaniach PKO BP Ekstraklasy. Tak dobrze Kolejorz nie rozpoczął żadnego z wcześniejszych sezonów, nawet po przeliczeniu wyników z czasów, gdy za zwycięstwo przyznawano dwa punkty. Poznaniacy wygrali jedenaście meczów, dwa zremisowali i ponieśli tylko jedną porażkę, a ich bilans bramkowy wynosi 35:13. Co ciekawe, w poprzednim sezonie potrzebowali aż 34 kolejek, aby zdobyć 60 punktów i wywalczyć mistrzostwo Polski. Teraz już po czternastu występach zgromadzili ponad połowę tamtego dorobku.
Niedzielne spotkanie z GKS-em Katowice nie było najlepszym występem Lecha w obecnym sezonie. Gospodarze, którzy przed przyjazdem Poznaniaków wygrali pięć z sześciu domowych meczów ligowych, postawili liderowi trudne warunki. W pierwszej połowie kilkakrotnie zagrozili bramce Mateusza Lisa, który musiał interweniować między innymi po uderzeniach Marcina Wasielewskiego i Emana Markovicia. Zabrakło jednak skuteczności, a w 58. minucie jeden błąd defensywy GKS-u wystarczył, aby wynik otworzył Yannick Agnero. Napastnik wykorzystał złe zachowanie Lukasa Klemenza, przejął piłkę i pokonał Gabriela Kobylaka w sytuacji sam na sam. Lech utrzymał prowadzenie do końca, odnosząc jedenaste ligowe zwycięstwo w sezonie.
Trzy punkty zdobyte w Katowicach są szczególnie istotne w kontekście sobotniej porażki Górnika Zabrze z Zagłębiem Lubin (0:2). Kolejorz powiększył przewagę nad wiceliderem do czterech punktów, choć rozegrał o jedno spotkanie mniej. Zaległy mecz z Wisłą Płock zaplanowano na 17 grudnia, dlatego przy korzystnych wynikach Poznaniacy mogą jeszcze przed zimową przerwą wypracować bardzo dużą przewagę nad konkurentami.
Nawet mistrzowski Lech z lat 90. nie punktował tak dobrze
Historycznego znaczenia obecnych wyników nie sposób przecenić. W sezonie 1992/93 Lech prowadzony przez Henryka Apostela rozpoczął rozgrywki od sześciu kolejnych zwycięstw, a pierwszej porażki doznał dopiero w piętnastym spotkaniu. W czternastu początkowych meczach odniósł dziewięć zwycięstw i pięć remisów. W tamtym czasie oznaczało to 23 punkty, natomiast według obecnych zasad punktacji taki bilans byłby wart 32 oczka. Obecny zespół Frederiksena ma o trzy więcej, mimo że w przeciwieństwie do drużyny Apostela nie zdołał zachować statusu niepokonanego.
Warto przypomnieć również sezon 1998/99, kiedy Lech Adama Topolskiego zanotował dziewięć kolejnych zwycięstw ligowych. Była to seria, której poznański klub nie zdołał później pobić. Po jedenastu meczach tamten zespół miał 27 punktów, czyli zaledwie jeden mniej niż obecna drużyna na analogicznym etapie rozgrywek. Później przyszło jednak załamanie formy. Lech przegrał z Widzewem Łódź 0:3, a następnie z Ruchem Radzionków 1:2. Po czternastu występach miał więc 30 punktów, o pięć mniej niż obecnie. Cały sezon zakończył dopiero na czwartym miejscu, tracąc dziewiętnaście punktów do mistrzowskiej Wisły Kraków. Przykład tamtej drużyny jest szczególnie wymowny, ponieważ pokazuje, że nawet znakomita jesień nie gwarantuje późniejszego sukcesu. Lech Topolskiego potrafił przez kilka tygodni regularnie pokonywać przeciwników, ale wiosną nie utrzymał wysokiej skuteczności. Zespół, który po jedenastu meczach miał dziewięć zwycięstw, zakończył rozgrywki z siedemnastoma wygranymi w trzydziestu spotkaniach. Obecny Kolejorz ma już jedenaście triumfów, a do zakończenia sezonu pozostało mu jeszcze dwadzieścia meczów.
Również inne mistrzowskie drużyny Lecha nie mogły pochwalić się takim początkiem. Zespół Macieja Skorży, który w sezonie 2021/22 zdobył ostatecznie 74 punkty, po jedenastu spotkaniach miał ich 24. Drużyna Nielsa Frederiksena z rozgrywek 2024/25 zgromadziła w analogicznym momencie 25 oczek, a później sięgnęła po dziewiąte mistrzostwo Polski. Obecny Lech już po jedenastu meczach miał 28 punktów, a w trzech kolejnych dołożył siedem, pokonując Wisłę Kraków (3:1), remisując z Zagłębiem Lubin (2:2) i wygrywając z GKS-em Katowice (1:0).
Trzydzieści pięć goli i trzydzieści pięć punktów
Jednym z najbardziej imponujących elementów obecnego sezonu jest skuteczność ofensywna. Lech zdobył 35 bramek w czternastu spotkaniach, co daje średnio 2,5 trafienia na mecz. Szczególnie efektowny okres przeżywał w październiku, kiedy pokonał Radomiaka Radom 5:1, Śląsk Wrocław 4:1 i Koronę Kielce 6:1. Następnie wygrał z Legią Warszawa 2:1 oraz Wisłą Kraków 3:1. W pięciu kolejnych spotkaniach zdobył aż dwadzieścia bramek, co pokazuje skalę ofensywnego potencjału zespołu Frederiksena. Co ciekawe, ostatnie tygodnie przyniosły również poważne problemy kadrowe. Kontuzja Mikaela Ishaka sprawiła, że Kolejorz musiał radzić sobie bez swojego kapitana i jednego z najważniejszych zawodników ofensywnych. Z powodu urazów niedostępni byli również Pablo Rodríguez i Patrik Wålemark, a wcześniej problemy zdrowotne mieli inni piłkarze. Mimo to Lech potrafił regularnie zdobywać punkty, wykorzystując szerokość kadry. Przeciwko GKS-owi jedyną bramkę zdobył Agnero, natomiast wcześniej ważne trafienia notowali również Luis Palma, Leo Bengtsson czy Michał Gurgul.
Wynik z Katowic pokazuje ponadto, że Poznaniacy nie muszą w każdym spotkaniu imponować ofensywą, aby wygrywać. Jeszcze niedawno Lech zdobywał po cztery, pięć czy sześć bramek, a tym razem wystarczyło mu jedno trafienie i skuteczna gra defensywna. Mateusz Lis kilkakrotnie ratował drużynę, która mimo problemów potrafiła utrzymać korzystny rezultat. Takie zwycięstwa mogą mieć duże znaczenie w dalszej części sezonu, szczególnie kiedy zmęczenie spowodowane rywalizacją na kilku frontach zacznie coraz mocniej dawać się zawodnikom we znaki.
Tempo na 85 punktów, ale w Europie wciąż problemy
Średnia 2,5 punktu na mecz oznacza, że gdyby Lech utrzymał obecne tempo przez cały sezon, zakończyłby rozgrywki z dorobkiem 85 punktów. Byłby to wynik znacznie lepszy niż osiągnięcia poznańskiego klubu w poprzednich mistrzowskich sezonach. Dla porównania, w 2022 roku Kolejorz zdobył 74 punkty, w 2025 roku 70, natomiast wiosną 2026 roku do wywalczenia tytułu wystarczyło mu zaledwie 60. Obecnie pilkarze z Wielkopolski zdobyli już 58% punktów, które zgromadzili przez cały poprzedni sezon, choć rozegrali dopiero 41% ligowych spotkań.
Nie oznacza to oczywiście, że Lech będzie w stanie utrzymywać podobne tempo przez kolejne miesiące. Zwłaszcza że wyniki w europejskich pucharach pokazują zupełnie inne oblicze zespołu Frederiksena. W czterech dotychczasowych spotkaniach fazy ligowej Ligi Europy Kolejorz zdobył zaledwie jeden punkt, remisując z Sunderlandem (1:1) oraz przegrywając z Crystal Palace (0:4), Bayerem Leverkusen (0:4) i Benficą (1:3). Zespół, który w Ekstraklasie zdobywa średnio dwa i pół gola na mecz, przeciwko zagranicznym przeciwnikom ma znacznie większe trudności zarówno ze stwarzaniem sytuacji, jak i organizacją gry defensywnej.
Sam Frederiksen nie ukrywał przed wyjazdem do Katowic, że celem jego drużyny jest kontynuowanie wysokiej formy ligowej przy jednoczesnej poprawie rezultatów w Lidze Europy. Duńczyk zdaje sobie sprawę, że jeden punkt po czterech kolejkach stawia Poznaniaków w bardzo trudnej sytuacji, ale nie zamierza rezygnować z walki o awans do kolejnej fazy rozgrywek. Przed jego zespołem wciąż mecze z Union Saint-Gilloise, Ferencvárosem, Torreense i OFI Kreta. Na krajowym podwórku sytuacja jest jednak zupełnie inna. Lech nie tylko pozostaje liderem tabeli, ale systematycznie powiększa przewagę nad najgroźniejszymi rywalami. Górnik Zabrze, który jeszcze kilka tygodni temu dotrzymywał obrońcom tytułu kroku, stracił punkty w Lubinie. Legia Warszawa i Raków Częstochowa również mają poważne problemy z regularnością, a pozostałe drużyny nie potrafią utrzymywać podobnego tempa przez dłuższy czas.
W całej historii Lecha trudno znaleźć moment, w którym klub miałby równie korzystną sytuację punktową po czternastu rozegranych spotkaniach. Poznaniacy zdobyli 35 z 42 możliwych punktów, wygrywając niemal 79% meczów. To wynik, który stanowi bardzo mocny argument w dyskusji o możliwości zdobycia trzeciego mistrzostwa Polski z rzędu. Historia sezonu 1998/99 przypomina jednak, że nawet znakomity początek może zakończyć się rozczarowaniem. Największym wyzwaniem dla zespołu Frederiksena pozostaje więc nie samo ustanawianie kolejnych rekordów, ale utrzymanie odpowiedniej regularności przez następne dwadzieścia spotkań.


